FONTAINE FLEURIE

kozijnen

2012-01-07T15:03:00.000+01:00

Zoals in het vorige berichtje geschreven, had H. twee kozijntjes meegenomen op maat gemaakt door de firma Zuiderveld. Reuze aardige mensen, kwalitatief goed materiaal en je krijgt het zoals je het hebben wil.

Franse ramen gaan naar binnen open en wij volgen graag hun traditie. Echter wij vroegen ons af waarom naar binnendraaiende ramen zo favouriet zijn in vele landen om ons heen. Op het Frankrijkforum zijn daarover hele discussies geweest. De volgende argumenten heb ik gevonden op de site van Joost de Vree. Hij vertelt dat
- esthetisch pluspunt van naar binnen draaiende ramen is dat hang- en sluitnaden rondom het raam niet zo zichtbaar zijn
- ook de buitenzijde van de ruit is gemakkelijk schoon te maken
- bij naar binnen draaiende ramen is moeilijker in te breken
- het raam kan voorzien worden van een valbeveiliging aan de buitenzijde of van een anti-inbraak-rooster (denk aan bv. oude huizen in Parijs)
- het raam kan voorzien worden van zonwerende luiken die van binnenuit geopend en gesloten kunnen worden
- het raam kan geopend blijven terwijl een zonwerend screen naar beneden is, wat aangename koelte brengt
- een plantenbak aan de buitenzijde onder of aan de raamdorpel kan gemakkelijk worden onderhouden- neemt wel meer ruimte in "in huis": omdat in Nederland vaak kleine huizen worden gebouwd is dit een nadeel, zij het gering.

Deze kozijnen met naar binnendraaiende ramen kosten in Nederland meer dan het naar buitendraaienden standaard model. Daarom zijn we in de franse bouwmarkten op zoek gegaan naar kant- en klare kozijnen. Terwijl de fransen hun kerstmaaltijd al bij elkaar zochten in de overvolle supermarkten, konden wij in alle rust ons laten informeren. Bij bouwmarkt Leclerc is de keuze reuze, zeker als je voor een standaardmaat komt. Wij zoeken kozijnen om de grote stalopeningen aan de voorkant af te werken, dus is het puzzelen welke maat het beste uitkomt. Ze zijn in prijs stukken voordeliger dan hier, maar de kwaliteit is er ook naar. Het gebruikte hout is de helft dunner en het hang-en sluitwerk is erg simpel volgens H. Is zelf maken dan de oplossing? We hebben nog even de tijd om dat uit te zoeken.

lekker bezig

2012-01-06T13:42:00.001+01:00

Zo'n weekje samen weg kan ik iedereen aanraden. Alle tijd voor elkaar en de tijd voor onszelf. Omdat we beiden meer doeners zijn dan nietsnutten, hebben we deze tijd ook heerlijk gebruikt om ieder op een eigen manier te 'knutselen' zonder afgeleid te worden door kindertjes en computers. Terwijl de kachel knetterde, de regen tegen de ramen spatte en er een muziekje aanstond waren we lekker bezig!

H. had twee bouwpakketten voor de raamkozijntjes in de slaapkamers boven meegenomen, op maat gemaakt door de firma Zuiderveld uit Drenthe. En zonder bouwtekening was het toch nog wel even puzzelen wat waar moest komen. Uiteindelijk lukte het en nu zijn ook de twee slaapkamers voorzien van een heus raam, zodat de wind geen vrij spel meer heeft.

Zelf had ik voor de verandering eens niet mijn viltspullen bij me, maar wel een naaimachine. Ik wilde namelijk voor de verzamelde noten zakjes maken om straks weer weg te geven. Hoewel ik in het verleden veel zelf heb gemaakt, moest ik er toch weer even in komen. Na een paar keer lostornen en drie proefzakjes later had ik het juiste modelletje. De tekst is op een hele natuurlijke manier erop geprint en gekleurd met een verfbad van ligusterbessen.

winter?!

2012-01-05T22:14:00.001+01:00

Een week voor Kerst wilden wij winterse sferen opsnuiven en onze kerstgevoelens alvast opwarmen. Met al die regen en storm hier in Nederland zou je denken dat het in Frankrijk beter was. Echter ook daar was het toen niet veel beter, eerder nog veel slechter. De storm die aan de kust van Frankrijk veel schade aanrichtte ging ook bij ons behoorlijk tekeer. Ik dacht s'nachts echt even dat het dak werd opgetild en met veel kabaal weer teruggelegd werd. Heel veel greppeltjes langs de weg stroomden over, zodat delen van landweggetjes niet meer zichtbaar waren en soms werden afgesloten. Riviertjes zoals de Manche (bij Vernois) waren behoorlijk buiten hun oevers getreden en kwamen zo'n 50 meter landinwaarts. In de Saône waren van de boompjes slechts de kruinen nog te zien.

Maar na een windstille dag, draaide alles om. Op zondagochtend werden we wakker in een witte wereld! Er was een flink pak sneeuw gevallen. Hier wordt een mens blij van. En toen Jean-Claude de dorpswegen had vrijgemaakt, zijn we er toch nog even op uit geweest om de eindeloze witte glooiende velden met de besneeuwde boomkruinen te zien. Hoe heerlijk is het dan om thuis te komen en bij de hete kachel samen een wijntje te drinken.

van dik hout en oude spullen

2011-10-27T22:08:00.001+02:00

Tot nu toe hebben we de oude balken kunnen gebruiken die nog buiten lagen. Op het eerste gezicht lijken ze verrot, maar onder de dikke molmlaag zit een nog veel dikkere eiken balk. Op de vide-grenier vonden we tussen allerlei oude spullen voor maar € 2,00 dit reuze handige hulpmiddel, een soort van lange schraper met twee handvaten. Al wat verroest, het handvat met een ijzerdraadje gerepareerd, maar nog steeds heel goed bruikbaar. H. ging er direct mee aan de slag om de laatste twee schoon te krijgen. Misschien weet iemand het franse woord hiervoor?

edit: het is een écorceur, bedankt Jacques, weer iets geleerd!

In de loop der tijd hebben we al aardig wat oud en roestig spul vergaard. Het meeste is ter decoratie, maar soms wordt het gewoon weer gebruikt. Zoals de onderzetters, die mooie geometrische patronen hebben.

onzichtbaar

2011-10-25T17:00:00.000+02:00

Kluswerk is net als huishoudelijk werk, het is vaak niet zichtbaar en komt iedere keer weer terug.
Niemand ziet dat het leggen van een balkje of twee zomaar twee dagen in beslag kan nemen.

Niemand ziet de tussenlaag van een vloer, die gelegd werden van 2e hands kromme balken en die met klosjes toch weer waterpas werd gemaakt.

En niemand heeft in de gaten dat bij het aandoen van een lichtknopje er meters leidingwerk achter verscholen gaat.

Hoewel meters maken met hout eigenlijk favouriet is bij H., ook hier draait hij zijn hand niet voor om. Over alles wordt nagedacht en op tekening uitgezet. Ook al lijkt het op het eerste oog dat er deze week niets is gebeurd, als ik straks in mijn nieuwe keuken een taart sta te bakken voor mijn lief weeet ik beter en denk ik vast hieraan terug.

batman

2011-10-24T17:04:00.003+02:00

Het blijft altijd weer spannend om de deur te openen van ons vakantiehuis. Staat alles nog op zijn plek, is er nergens een waterballet ontstaan en zijn er geen vreemde dieren te bespeuren. Alles leek gelukkig normaal, totdat een van de schemerlampen in de hoek van de kamer werd aangedaan. Boven in de hoek van de schouw ontdekte dochterlief tot haar schrik een grote mot. Althans dat dacht ze. Op het moment dat het wegvloog bleek het een vleermuis te zijn. In mijn oudste zoon onstak het jachtinstinct en gewapend met een visnet ging hij achter hem aan. Ik dook weg onder tafel om de vluchtpoging niet te laten eindigen in mijn haar. Echter H., die niet van opjagen houdt, hielp het beestje te ontsnappen door het badkamerraam.

Na dit avontuur kwam ik bij het uitpakken van onze tassen erachter dat we iets vergeten waren, de wastas! Meestal probeer ik toch zoveel mogelijk ter plekke te wassen en te drogen, maar bij de laaste keer in augustus was deze handeling mislukt. De zoveelste stortbui had mijn plan gedwarsboomd en dus had ik de natte handdoeken meegenomen om het hier thuis verder af te maken. Zo gezegd, zo gedaan. Alles stond fris gewassen en gedroogd klaar te wachten om terug te keren naar de linnenkast in Frankrijk. Het was mijn hele voorraad aan 'servietes de bain'... De volgende dag wachtte een mooie zoekopdracht op de vide-grenier en dit was de opbrengst. Een groot badlaken met batman, voor onze jager. En de anderen hebben zich mogen afdrogen met de oude linnen kinderlakens, heel erg eco en ook van de vide-grenier!

De eco-molen in Vernois s/Mance

2011-09-20T22:53:00.000+02:00

Reeds voor een derde maal kwamen we Laura en Teun tegen op een van de vele vide-greniers. Laura en ik kennen elkaar van het vilten. Het toeval bleek dat Laura regelmatig in Frankrijk kwam bij Teun op nog geen 35 kilometer bij ons vandaan. En sinds deze zomer heeft ze een permanente intrek genomen. Des te meer een reden om ze eens op te zoeken en hun bijzondere eco-behuizing van wel 4 woningen (!) te bezichtigen. De huizen hebben een lange voorgeschiedenis en liggen midden in een prachtig landschap van weilanden en oerbossen. Tevens zijn er in de buurt een aantal leuke kleine plaatsjes.

Teun heeft samen met Laura zelf al veel opgeknapt. Van kozijnen tot vloeren, hij draait er zijn hand niet voor om lijkt het wel. Er zijn prachtig rondgebogen raampartijen door hem gemaakt. De betonnen vloeren zijn bewerkt met een traditionele patroonroller en ingewassen met een donkere was. In de tuin worden allerlei groenten en bloemen gekweekt voor eigen gebruik. Het meest bijzondere is toch wel dat de energie via zon, wind en hout wordt opgewekt. Op hun eigen website De Eco-Molen kun je de diverse huizen bekijken.

We leerden gelijk een franse gewoonte. De meegebrachte fles wijn wordt altijd geopend en door de gasten zelf gedronken. De gastheer zelf drinkt eerst uit zijn eigen fles alvorens mee te drinken uit de andere fles.
Je kunt er een heerlijke relaxte vakantie houden en als je wilt vermaakt worden door de workshops die er worden georganiseerd. Teun en Laura zijn kunstenaars in het onthaasten en met een poes op schoot voel je je gelijk helemaal thuis.

op een mooie zomerdag....

2011-09-06T20:50:00.000+02:00

Wie verlangt er niet terug naar die schaarse momenten van een zonovergoten dag die deze zomer op één hand te tellen zijn. Zo heet dat slechts in het water liggen afkoeling geeft. Mijn meiden hadden daar een eigen oplossing voor bedacht. Volgend jaar gaat het luchtbed mee, zodat we ook nog kunnen dobberen...

H. houdt van hout

2011-09-02T00:32:00.000+02:00

Op de benedenverdieping is nog een deel dat lager ligt dan de rest, het laatste stukje stal compleet met voederbakken met uitgang naar het terras. Er lag al wel een oude betonnenvloer in en vorige jaar zijn er openslaande deuren ingezet. We hebben nog even gedacht om een nieuwe betonnen vloer erop te storten, maar uiteindelijk heeft H. gekozen voor hout. Gewoon omdat hij er graag mee werkt en er beter mee overweg kan. Bovendien lag er nog wat 2ehands materiaal aan balken en ander spul voorhanden. Voor de klussers geef ik nu de volgende beschrijving. Met de balken is eerst een frame gemaakt tegen de wanden, waarop de balkenlaag met behulp van ijzeren beugels is bevestigd. Op de betonnen vloer is een vochtwerende plastic laag uitgerold en daarbovenop zijn er restanten piepschuimenplaten gelegd. Uiteindelijk is alles afgedekt met isolatiewol. De overgebleven OSBplaten van de dakrenovatie zijn als eerste vloer weggewerkt. De uiteindelijke afwerkvloer komt later.

De bedoeling is dat in deze ruimte een keuken wordt gemaakt. Het liefts hadden we alles langs de langste wand gezet. Helaas lukt dat niet, want gezien de wijze waarop de reeds aanwezige leidingen zijn gelegd zou het betekenen dat dan de rioleringafvoer afschot dan 4 cm zou worden. En daarmee zou de vloer nog hoger uitkomen met een nieuw opstapje van dien. Zoals het er nu naar uitziet zullen we daarom spoelbak en vaatwasser direct tegen het 2,5 meter wandje van de 2e badkamermuur plaatsen, daar waar op de foto de vuurpot staat. Hopelijk is hiermee dan ook het leidingenprobleem opgelost. Maar we gaan eerst eens wat tekeningen op papier zetten om ons een beeld te vormen hoe deze ruimte uiteindelijk ingedeeld gaat worden.

vuurwerk

2011-08-25T12:04:00.000+02:00

Een huis zonder kachel is geen thuis. En een oud frans huis zonder kachel is steenkoud. Dus kunnen we maar beter voorbereid zijn. Onze houtvoorraad is nog lang niet op na het vele kapwerk van vorig jaar. Ook staat er een geweldige Godin in onze woonkamer en snort er van tijd tot tijd in de slaapkamer een ander kacheltje mee in de avonduren. Het oude Etna-kachteltje van mijn vader is eindelijk meegekomen. Nu nog gebruikt om mijn verfpotten op te koken, maar straks in de nieuwe keuken om de nodige warmte te geven en om er heerlijke pruttelpotjes op te maken. Het had slechts een poetsbeurtje nodig om de grauwheid van afgelopen 45 jaren weg te halen.

Je zult denken, dat is dan genoeg. Maar laten we nu op de eerste de beste vide-grenier die we deze zomer bezochten een kleine Godin tegenkomen. Na een grondige inwendige inspectie en voor een prijsje van maar € 50,00 wilden we niet weigeren. As werd er gratis bijgeleverd... De kachel werd op haar buik op mijn scootmobiel gelegd en krijgt straks de plek in de slaapkamer. De volgende dag in alle vroegte op het marktje van Molay komen we weer een Godin tegen. Zo zie je ze nooit, zo zijn het er twee achter elkaar. En voor € 10,00 minder konden we ook deze niet laten staan. Het binnenwerk helemaal gaaf en voorzien van een as-opvangbakje. De roestige mantel moet nog wel 'even' behandeld worden. Waarom zijn we zo gek van de Godin's? Het voordeel is dat je van bovenaf de wat langere stukken erin kunt laten zakken en dat ze de hele nacht door blijven branden, zodat je de volgende dag slechts even hoeft te porren om weer een nieuw vuurtje aan te wakkeren.

au clair de la lune

2011-08-23T14:26:00.000+02:00

Het was al laat toen we vertrokken richting Frankrijk. Nadat de brug over de Merwede was hersteld en daarmee ook het fileleed was verdwenen trokken wij de deur achter ons dicht om toch nog voor middennacht bij ons andere 'thuis' te zijn. Bij de tankstop in Luxembourg controleerde H. zoals gewoonlijk nog even alle lichten. Helaas werkte een van de achterlichten op de aanhanger niet en dat lag niet aan het lampje. We besloten toch maar door te rijden, want een aanhanger vol materiaal wilden we liever niet achterlaten. Gelukkig was het helder weer en de goden ons goed gezind. En zo reden we in gezelschap van een grote lichtbol boven ons over de kleine omleidingweggetjes door de heuvels van de Haute Marne. Ik kon zelfs de schaduw van onze auto met ons mee zien rijden. Tegen half 12 s'avonds kwamen we veilig aan..

hoera, mijn man is klusser!

2011-05-23T23:19:00.001+02:00

Na al die dramatische verhalen op televisie kan ik oprecht trots zijn op mijn eigen vent. In afgelopen meivakantie heeft hij heel wat werk verzet. Er ligt nu een basis, zodat er aan minstens drie ruimtes verder gewerkt kan worden. De moeilijke vraag voor hem is nu, welke...

De moeilijkste en zwaarste klus waren het hoger aanbrengen van de balken in de achterruimte. De balken hoefden slechts 30 cm. hoger en sommigen moesten worden aangesleept van buiten. Dit lukte wonderwel gelukkig met hulp van een domme kracht, een lier en zoonlief. Een klus van drie dagen en na deze training van steeds 150 kg omhoog liften, woog ik slechts nog een veertje. Ook het hakken van nieuwe gaten was een pittig werkje. Om de ruimte van bovenaf een landelijk aanzien te geven is er zo'n 37 pak aan witgekalkte grenen houten planken als plafond weggelegd.

Voor onvoorziene gasten hangt er nu tijdelijk een 2e toilet in de ruimte voor de 2e badkamer, zodat zij niet steeds meer door onze slaapkamer hoeven bij een dringende boodschap. Het gat van deze ruimte is aan de stalkant gedicht en er zit een deur in bij de trapkant. Dat het van bovenaf voor de liefhebber een pee(p)-show kan zijn door de gaten in de 'declassé hout, moeten ze voorlopig nog even voor lief nemen.

Bij de trap hangt er nu een werkzame recht-toe-recht-aan-leuning, alle idealistische designideeen van een mooie berkenhouten stam uit het bos ten spijt. Het heeft niet helemaal de juiste lengte, maar ik (en met mij vele anderen) kom nu redelijk makkelijk boven. Onder dient een kapstokhaakje als steun en boven trek ik me op aan een balkspalk. Het belangrijkste is dat ik me niet meer aan de balken hoef op te hijsen of me als een aap naar beneden laat slingeren.

stapel op tuinieren

2011-03-11T13:32:00.000+01:00

Met de lente in aantocht wordt er al weer aardig in de tuin gewroet. Reuze handig zijn de tuinvorken om in een bodem van klei, zand en steen een gat te graven. Onze buurman heeft ze in allerlei vormen en maten, voor elk doel een andere. En op videgreniers tref je regelmatig de inhoud aan van boerenschuren.

Wij hebben in ieder geval de vork zelf nog nodig. Er zijn twee fruitboompjes geplant en we hopen zo een begin te hebben gemaakt van ons eigen boomgaard.

bankoverval

2011-03-05T00:07:00.002+01:00

Na de lange reis is het heerlijk slapen in een bed. Een erg fris bed, dat dan wel, want voordat de kachels alle dikke muren weer hebben opgewarmd zijn we toch al snel 2 dagen verder. Maar goed, je kruipt tegen elkaar aan, alles is aardedonker en muisstil, je valt weg in een heerlijke roes en je weet zo is het leven goed. Plotseling wordt dit idyllisch samenzijn verstoord door een knagend geluid. Zou H. iets dwars zitten? Ik stoot hem aan, maar het knagend geluid gaat verder. Het is een muis. Het komt verdacht van dichtbij en bij een dreun op de bank die tijdelijk naast ons bed is gestald wordt het weer stil. Echter na enkele minuten gaat het knagen door. Weer een doffe klap op de bank, weer stil en na enkele minuten weer een driftig knagen. Deze muis weet niet van ophouden! Onze nachtrust is nu dusdanig van slag dat H. besluit een zaklamp te halen en de bank op zijn kop te zetten. Er valt een walnoot uit, maar nog geen spoor van een muis. De volgende operatie wordt nu uitgevoerd. Eerst wordt het doek van de onderkant opengesneden. Niets te zien, al blijkt snel dat een deel van het schuim is weggeknabbeld. Vervolgens wordt de zijkant opgemaakt en we ontdekken een holte in de poten. Al graaiend ontdekken we een hele lading noten! Hoe de muis is ontsnapt is ons een raadsel, maar vanaf dat moment konden we weer in alle stilte slapen.
De volgende ochtend heb ik alle noten uit de poten gehaald, ruim 230 stuks. Als je bedenkt dat deze over een afstand van zo'n 12 meter zijn versleept, een walnootje per keer, dan heeft dit muisje een marathon van 5 km. afgelegd. Een goliathprestatie. Ongezien heeft het muisje de volgende dag toch nog een aantal noten naar de bank weten te verslepen om vervolgens ons s'nachts wederom met een knaagzang wakker te houden. Toen de bank op zijn kant werd gezet, vluchtte hij onder het bad. Daarna hebben we het lieve diertje niet meer gehoord of gezien...

stapel brandhout

2011-03-05T00:02:00.001+01:00

Deze tijd van het jaar wordt er weer flink af en aan gereden om de gezaagde boomstammen uit het bos te halen. Wij hebben het lotnummer aan ons voorbij laten gaan, want onze voorraad is nog zeker voor de komende 2 jaren voldoende om de kachel op te stoken. Bovendien is het een hele klus om alles te zagen en het vervolgens drie keer te stapelen. Een keer in het bos, vervolgens op de aanhanger en tenslotte op de droogplek. Dat stapelen van boomstammen is een vak apart. De oude bewoners van het dorp hebben zo hun eigen manier. Overal in het landschap en zelfs voor de deur zie je dit soort houtstapels. Het levert een prachtig ritmische lijnenspel op.

en route

2011-02-28T23:20:00.000+01:00

Na een lange 'winterslaap' in onze lage landen zijn we 2 weken geleden weer op pad gegaan naar ons frans vakantiehuis. Kennelijk waren we alle ski-gangers voor, want op de altijd drukke péageweg vanaf Nancy was echt niemand te bekennen. Het leek verdacht veel op een eenzame D-route in het franse platteland. Bij het afrekenen werden we verblijd met weer een 10 centimes verhoging, kennelijk een jaarlijks terugkerend ritueel. Gelukkig hoeven we maar een kort stukje en betalen slechts € 4,80. Je kunt een speciale kaart aanvragen, waarmee je zo door kunt rijden. Maar het even wachten bij het poortje nemen we voor lief. Tenzij je een oud mannetje voor je hebt, die alle wisselmuntjes op de grond laat vallen en deze vervolgens op zijn gemak weer op gaat rapen....

Saint Valentin

2011-02-12T22:58:00.002+01:00

Zitten we toch jaren in de bloemen, doe ik van harte mee met ieder jaar iets voor Valentijn, heb ik toch nooit geweten dat het echte Valentijnsfeest in Frankrijk is. In het departement Indre ligt nl. het plaatsje Saint Valentin. Op 14 februari 1965 is men hier begonnen om op de naamdag van de heilige broeder Valentijn verloofde paren uit de hele regio uit te nodigen. Daar is men vervolgens ieder jaar mee doorgegaan, zodat dit kleine dorpje een trekpleister is geworden voor toeristen. Tevens geeft men op 14 februari ieder jaar een speciale postzegel uit, met 2 hartjes van Peynet erop. (bron bloemenkrant van 1 februari 2011)

En omdat de liefde voor de man door de maag gaat heb ik hier een idee voor een diner voor twee.
*spinaziekussentjes op een bedje van zalm en room * verleidelijke varkenshaasjes in een warm bad van spruitjes * gezoete witloof met een aardappelhart * kruidige kaasjes met tongstrelende port * romige kwark met een frisse streling van lemon * koffie en honingzoete appels omarmd door een krokant laagje

Sante op een romantische Valentijn!

van harte stapel(en) op vrijdag

2011-02-11T00:42:00.000+01:00

Stapel op vrijdag, laatste dag van een werkweek, weekend staat voor de deur. Uitslapen, tijd maken om leuke dingen te doen, samen koekjes bakken met de kinderen. Met Valentijn voor de deur komen deze hartvormpjes goed van pas, ooit gekocht van een oud banketbakkertje dat met zijn bakkerijtje stopte.

stapel(en) op vrijdag

2011-02-05T18:01:00.000+01:00

In een deel van blogland heerst een stapelrage. Ik ben stapel op stapelen, alleen al omdat je daarmee een overzicht en rust krijgt. Het is heerlijk om een stapel handdoeken zo in de kast te hebben dat alleen de dikke ronde rand zichtbaar is. In de herfst heb ik op de videgrenier een flinke hoeveelheid boerenlinnengoed uit de 'goot' gevist. Dit ligt nu netjes gewassen, fris in de wind gedroogd en opgevouwen in mijn oude kast aldaar. En je raadt het waarschijnlijk al, de mooie ronde kant ligt in het zicht.

natuurlijk elixer

2010-12-19T23:33:00.000+01:00

Op dezelfde kraam als waar ik mijn linnengoed had gevonden stond ook dit prachtige likeurstelletje en na de hevige stortbui was het dit keer gevuld met het natuurzuiverste hemelwater. Het bitterzoete drankje SUZE is een plantenlikeur en wordt gemaakt van de wortels van de Gentiaan. Echt een drankje om te drinken na een bourgondisch diner.

Wij toasten op heldere feestdagen en wensen een ieder een fris begin van het nieuwe jaar.

ontspannend klussen

2010-11-12T00:05:00.000+01:00

Ik heb het al eerder gezegd, maar klussen is voor H. een manier om te ontspannen. Geheel tegen de principes van velen in denk ik hebben wij (nog) niet een vast plan op papier, omdat het tot nu toe niet echt nodig was. Echter met het maken van de 2e kamer boven moeten we er wel aan geloven. Wel of geen lange gang hangt samen met de rest van de indeling boven. Hadden we eerst 6 in gedachten, later nog vijf, het worden er nu vier, 2 aan iedere zijkant van het huis. Een stuk blijft open als een vide, zodat je bij het binnenkomen tot hoog in de nok kan kijken. En daarmee is de galerij boven een feit. Het plan staat net nog niet op de achterkant van een bierviltje getekend, een paar grove schetsen in mijn notebook helpen ons wel verder. We wachten nog op een professionele 3D-tekening van onze lieve schoonzus en voorlopig doen we het met onze eigen voorstellingsvermogen. De praktijk maakt de dingen dan soms toch net weer even anders dan op papier. Zoals de plaats van deuren, die op tekening gespiegeld waren. Maar is dit nu wel zo handig? 12 Meter lopen om je kamer in te komen? Misschien esthetisch verantwoord, maar zeker niet logisch. We hebben dus besloten om de deur op dezelfde plek als op die van de 1e kamer te zetten, zo'n anderhalve meter vanuit de muur. De spiegeling voor de andere kamers blijft, maar dan met de deuren vanuit de andere hoek. Zo blijft toch de 'balans' bewaard. Pff, een wandje is sneller gezet dan het denkwerk dat er soms vooraf gaat.

In ieder geval is de 2e slaapkamer flink op weg. Bij de dakrand is er een rij stenen gestapeld van zo'n 30 cm. zodat de wind er geen vrij spel meer heeft. De zijwand met deuropening is geplaatst, aan de binnenzijde met gipsplaten afgewerkt en voorzien van isolatie. Het electrawerk voor een plafondlamp en een lichtschakelaar met nog een aantal stopcontacten aan de wand is gelegd. Plafond is voorzien van isolatie en ook met gipsplaten afgewerkt. En dat allemaal in drie dagen tijd, H. krijgt er handigheid in! We denken er nog over om in de wand een lang, smal raam te maken. Er is maar een klein raam in de muur en voor zo'n grote hoge kamer geeft dat op de noordzijde weinig licht.

een doosje met schatten en een koffer vol witgoed

2010-11-07T22:19:00.000+01:00

De laatste vide-grenier van het jaar, 24 oktober. We hadden er een rit van 85 kilometer voor over, net even voorbij Dijon. De wereld was van ons alleen, niemand in velden of wegen te bekennen. Zon wisselende zich af met af en toe een flinke stortbui. De verkopers in Pluvault waren de boel al aan het inpakken toen wij aankwamen. Ik plukte een stapeltje witte linnen doeken als een verzopen kat uit een krat op de grond en vroeg wat ie daar nog voor wilde hebben. Op mijn goedkeurende blik, maar nog niet met een knik besloten, kwamen er allerlei andere witte boerenlinnen lakens te voorschijn. Vervolgens werd alles in een koffer gepropt en voor € 10,00 was ik de gelukkige eigenaar.

Gretig door zo'n deal keek ik in een heel klein doosje. Ik zocht naar manchetknoopjes om mijn eigengemaakte polswarmers te sluiten. Er lag nog zoveel meer in dat ik besloot zelf een deal te maken en nog eens € 10,00 bood. Met de koffer op mijn scoot tussen stoel en stuurkolom geklemd en mijn benen erboven op en het doosje bovenin mijn mandje vertrokken we weer. Het was vast een vreemd gezicht, maar dat kon me niets schelen. Ik was zielsgelukkig met zoveel moois, waarvan de mariahangertjes misschien nog wel de meest ontroerende waren.

tijd staat even stil

2010-11-05T00:55:00.000+01:00

Met alle nieuwsberichten over stakingen en wegblokkades in ons achterhoofd, extra jerrycans diesel en rek in ons geduld vertrokken we vorige week naar ons vakantiehuis. Misschien ligt het aan de streek, misschien aan ons onoplettendheid, maar we hebben h e l e m a a l niets van de franse onrust gemerkt tegen de plannen van de regering. Het was er rustig als altijd. De verstilling wordt benadrukt door de mistdampen in de ochtend die nog zo half in de dorpjes blijven hangen.

Het was rustig herfstweer, buiten leek het warmer dan binnen. Zeker in het begin van de week als de muren zich nog met de warmte van de kachel moest vullen. We konden zelfs nog buiten eten en in de namiddag ons wijntje drinken. Rijdend door dit landschap met niemand voor je of achter je is puur genieten. De kale velden benadrukken de immense wolkenpartijen.

De laaghangende zon geeft bij het opkomen een geheimzinnige glans aan de dag om te verdwijnen in een eveneens mysterieuze gloed. Net op het moment dat je denkt de rode bol in je lens gevangen te hebben lijkt ie alweer verstopt te zijn achter de volgende heuvel.

Het meest aangename was de lange reis vicaverca. Zelfs de kinderen viel het op dat de bomen langs de snelweg in warme herfstkleuren met de zon op hun kruinen in licht veranderden. Met zoveel vuurfakkels langs de weg kreeg de vakantieweek een gouden randje.

een groot gat is niet zomaar dicht

2010-08-26T11:59:00.002+02:00

Gattegat, dat was even een megaklus. Eerst werd het kleine gat een groot gat en nu moest het grote gat weer dicht. We hebben deuren gekregen uit het ouderlijk huis, die we in het kader van recyclen wilden gebruiken. Zware teakhouten deuren uit een 60-jaren doorzonwoning met een flinke bajonetsluiting die in zo'n gaatje verdwijnt. Het kozijn was op maat gemaakt en voor de zekerheid toch maar iets smaller dan het gat is. Echter bovenin stond de boel net iets meer uit het lood dan gemeten, dus werd de slijptol weer tevoorschijngehaald om het overbodige weg te halen.

Nu gaan Franse deuren in de regel naar binnen open, maar de Hollandse doorzondeuren gaan de andere kant op. Om straks dan toch de luiken nog dicht te kunnen doen, is het kozijn zover mogelijk naar achteren geplaatst. Met de brede muren van ruim 50 cm. was dat geen probleem. Het afhangen van de deuren ging niet geheel vlotjes. Als de bovenkant loodrecht stond, liepen de lijnen van de glaslatten niet door. Maar als we afgingen op een kaarsrechte lijn van de glaslat, dan kwam de rechtbovendeur een stukje deur tekort. Besloten is voor het laatste, we maken de deur recht en vullen het tekort weer op met een extra latje. En nu maar hopen dat het niet gaat zoals met mijn haarknippogingen, die eindigden vaak in een ultrakort kapsel. Echter schilderen kan ik als de beste, dus hier ligt nog een mooie taak voor me weggelegd.

Het begin is gemaakt. Er moet nog glas in de zijraam komen en helemaal bovenin komt een nieuw raam. Blijft de vraag of we toch de deuren niet naar binnen hadden kunnen laten gaan. Ik heb me ook (achteraf..)laten vertellen dat hoe minder vocht van buitenaf je drempel en muren kunnen vasthouden, des te langer je hout mee gaat. Dan had de deur toch meer halverwege de muur moeten staan. De tijd zal het leren, want ik denk niet dat H. hieraan nog iets gaat veranderen...

een eigen plek

2010-08-24T00:40:00.000+02:00

Wij een eigen huis, zij nu eindelijk een eigen plek. Eigenlijk was het reuzegezellig, 2 jaar lang deelden we een slaapkamer met zijn vijven alsof we een grote bungalowtent hadden. Samen televisie kijken in bed, verhalen vertellen en wakker worden. Echter het was ook samen in alle rommel zitten en struikelen over oneindig veel sokken en bendes kleren. Er was hard gewerkt in de meivakantie om de de eerste kamer boven af te krijgen. Samen hebben we de stenen gevoegd en de kamer ingericht.

De laatste twee dagen nachten van die vakantie was er al even 'proef'gedraaid. Voor ons voelde het als een 2e doorknippen van de navelstreng. Voor hun een hernieuwde vrijheid denk ik zo. Het beeld was nl. weer als vanouds. Het effect van hun eigen stekkie is nu duidelijk merkbaar. Er kan naar hartelust video's worden gekeken, er wordt hard meegezongen met de muziek en er is geen ouderlijk oog dat zich ergert aan de troep. Ze voelen zich duidelijk helemaal happy op hun plek.

En zo hebben we het weer voor even achter ons gelaten....

mieren, muggen, muizen en ander gespuis..

2010-08-23T00:11:00.003+02:00

Elk land zijn eigen ongedierte en kennelijk ook elk huis zijn gespuis. Als je langere tijd afwezig bent nemen zij de rol van gastheer over en gaan ze zich aardig thuis voelen in iets wat je vakantiehuis is. Na het uitladen van alle spullen deed H. de deuren voldaan dicht. Vreemd genoeg bleek de staldeur ineens te klemmen, dus met wat kracht werd er tegenaan geduwd. Tot zijn schrik bewoog zich daar een kronkelend gevaarte. Door zijn 'roep' dat toch wel heel veel leek op iets voor de domme was gelijk iedereen weer alert en stroomde toe. Dit keer dus wel een echte slang, die nauwlettend werd gevolgd. Gelukkig verdween het al snel door het rooster.

Diezelfde avond nog ontdekten we vlak voor het slapen gaan net onder het raam donkere bewegende vlekken onder het raam. Bij nadere inspectie met zaklamp was het daar een gekrioel van kleine zwarte beestjes. Mieren, maar geen gewone mieren! Citroenmieren. Bij het pletten kwam een bekende geur vrij, dat verdacht veel lijkt op citronella. Die hadden nu handig geweest bij mijn ritje in het bos later in die week. Toen ik stilstond om een grote groep zwarte paddestoelen te fotograferen werd ik nl. venijnig een paar keer in mijn voeten gestoken. Op zich nog niets aan de hand, maar op de 3e dag kon ik zo mee gaan doen in een horrorfilm met mijn varkenspootjes. In Nederland word ik altijd met rust gelaten, maar hier had de franse zustersoort me goed te pakken. En als ik dan eindelijk in slaap was gevallen met flinke lagen creme op mijn voet tegen de jeuk, werd ik weer wakker gehouden door een walnootballende en - krakende relmuis, die zich had verstopt onder een keukenkastje. We vonden een handjevol noten de volgende ochtend. En nadat deze waren opgeruimd hebben we van die herrieschopper geen last meer gehad. Eindelijk vakantie.....

famille

2010-08-20T00:27:00.000+02:00

Zij met een kanten jabot, hij met een flinke rij kostuumknopen. Ik vind het een prachtig stel, maar zouden ze ooit van elkaars bestaan geweten hebben?

la famille heureux

file, ik sta weer in een file.....

2010-08-02T00:21:00.000+02:00

We wachten nog even voordat we vertrekken. Deels omdat de verjaardagen van onze dochters met opa en oma's gevierd kunnen worden, deels omdat we zeer abrupt ontnomen zijn van onze prachtige riante bus. Enkele weken terug is geconstateerd dat we een kloon-auto hebben gekocht. Hij is direct in beslag genomen en ik kan je vertellen dat zoiets absoluut heel erg k.. is. Gelukkig hebben we aangetoond dat de auto 'te goeder trouw' is gekocht en lijkt het erop dat we morgen het verlossende woord krijgen. En ieder nadeel heeft zijn voordeel, wij hoeven dus (nog) niet in de file te staan ....

file in het straatje bij La Ranch Cote

een beetje Frankrijk in ons eigen dorp

2010-07-04T23:42:00.004+02:00

Iedere eerste zondag van de maand, 4x per jaar, een kofferbakmarkt op het landje naast de zomerbloemenpluktuin van mijn vriendin. Heerlijk struinen om mijn honger naar de vide-greniers enigszins te stillen en dat allemaal op loopafstand. Luisteren naar de verhalen die schuil gaan achter de spulletjes zoals de stoffen die opa meenam voor oma van zijn dienstreizen uit Indonesie. Of lekker kletsen met de verkoper die niet alleen zijn waar maar ook emotie wil verkopen. Zo vertelde hij dat ik bij de scherpe prijs voor een houten bak ook moest bedenken dat deze gemaakt was met een aardappelschilmesje, zodat een heel gezin weer een maand te eten had en dat hij daarmee toch een prachtige bijdrage had geleverd aan ontwikkelingswerk.. Kijk, dat is de charme van een rommelmarkt en waar vind je dat nu nog in een reguliere winkel?

kreatief met kant

2010-06-11T17:13:00.001+02:00

Op de vide-greniers kom je soms de wonderlijkste manieren van presenteren tegen om de bezoeker over te halen te kopen. Ik vind dit wel een heel originele. De ideeen voor designers liggen soms gewoon op straat!

dorpskerk

2010-06-01T23:27:00.000+02:00

Het kleine dorpskerkje is eerste wat we zien als we aankomen na een lange reis uit Nederland. Als het torentje opduikt weten we dat we op de plaats van bestemming zijn, want ons huis ligt er vlak achter. Het kerkje is gebouwd rond 1840. Een kerkje zonder opsmuk, geen glimmende daktegels, recht toe recht aan maar wel met een glimmende haan in de top. Eens in de 3 weken wordt er op een voor ons ongebruikelijk tijdstip, vrijdagochtend kwart over tien, een mis gevierd voor slechts nog een handjevol mensen.

Iedereen was allang weer huiswaarts, toen wij net het ernaast liggende gemeentehuis uit kwamen lopen en de deur van de kerk nog openstond. We hadden de eer de aimabele pastoor de hand te schudden. Eindelijk kon ik het het interieur eens zien. Tot onze verbazing was het binnen niet zo oud als dat het van buiten leek. Alles is fris witgeschilderd, er zijn fraaie schilderingen op het plafond en altaar en een aantal kleurrijke glas-in-lood-ramen. De klok wordt iedere zondag om 12 uur nog steeds geluid met een touw.

oeroeboeroe

2010-05-29T13:30:00.002+02:00

Eindelijk kunnen we weer even in de zon zitten. Ook al is de vijf dan al ver in de klok, we genieten dubbel van ons wijntje. Onze aandacht wordt plotseling getrokken naar een lief klein uiltje dat op nog twee meter van ons af zit. Dan vliegt het weer weg. Later zie ik haar vanuit mijn keukenraam rustig zitten op de stoeprand langs te weg. Met een omtrekkende beweging probeert N. haar voorzichtig te benaderen, maar het lijkt wel of ze versteend is. Zelfs met een voorbijrazende auto geeft ze geen krimp. Als dat maar goed gaat..

Ineens zie ik een 2e uil zitten op het dak van de overburen. Deze is een stuk sneller en heel veel groter, nog net kan ik haar in de vlucht fotograferen. Kennelijk is het moeder oeroeboeroe, die polshoogte komt nemen waar of haar kroost blijft. Het jonge uilskuikenje is nog lang niet van plan weg te gaan en laat zich makkelijk aaien. Uiteindelijk laat ze zich ook door ons oppakken, maar laat wel van schrik haar plas lopen.

Ze fladdert weg uit de handen van N. Waarschijnlijk is ze net begonnen met haar vlieglessen, want het lukt nog niet erg goed en ze maakt een snoekduik in de struiken. Dan komt de buurman in actie, die alles achter de kanten gordijntjes heeft zitten volgen. 'Rescue 911' roep ik nog. Dit engels verstaat hij en trots brengt hij haar terug naar het bossige gedeelte aan de overkant. Oeroeboeroe, het kleine bosuiltje, kan weer veilig terug naar het moedernest.

van dik hout

2010-05-28T17:56:00.001+02:00

zaagt men stukken van een meter!

Na een inspectie door ons stukje bos bleek er toch al iets gezaagd te zijn door onze buurman. Helaas is het werk vroegtijdig gestaakt, omdat om een aantal vage redenen zijn rijbewijs is ingenomen. Nie rijden, nie tractor en dus ook nie kloven. En wat we niet helemaal goed hadden begrepen was de uiterste kapdatum. Ondanks de persoonlijke uitleg hadden we niet begrepen dat de zaagklus voor 15 april klaar moest zijn om daarna de rust weer terug te brengen in het bos. We hebben uitstel gekregen tot 1 juni. De klus is voortgezet door mijn eigen 'mannetjes'.

Er zitten zowel berkenbomen tussen als eikenbomen. Deze lange jan heeft toch al aardig wat ringen. De dikke onderkant wordt straks een bijzettafel, aandenken aan onze 1e kap.

En alhoewel we ook het verlengde ultimatum van 1 juni niet hebben gehaald, er ligt nu toch in totaal nu zo'n 10 kuub om verder verwerkt te worden. Voorlopig genoeg voor de komende 3 vakantiejaren. De overgebleven 2 stammen worden meegenomen door de houtzagerij en de opbrengsten zijn voor de commune.

droom

2010-05-25T11:17:00.000+02:00

Een lang weekend weg met 'Pentecote' (Pinksteren). De druilerige meivakantie leek ver achter ons gelaten in deze zonovergoten dagen, terwijl het slechts een week geleden was dat we daar de deur achter ons hadden dichtgetrokken. Mijn ouders zagen er naar uit om de oude boerderij nu eindelijk eens met eigen ogen te zien. Vooral mijn vader die dol is op landelijk leven en zijn leven lang heeft gedroomd van een eigen stulpje op het platteland kon bijna niet wachten. Zichtbaar hebben ze genoten van de stilte, de vergezichten en van het gemoedelijke sfeertje in het kleine dorpje. Met volle teugen ademden ze de gezonde boslucht in. Ze zagen nu hoe de weggegeven spullen dankbaar zijn gebruikt en op zijn plek waren gekomen. Even werd hun eigen droom waar.

Aan een ding konden ze niet wennen - de route in de immense boerderij. Constant waren ze de weg kwijt. Dan liep moeder Corrie weer met een dienblad met de ontbijtbordjes richting het toilet, of liep vader Jan naar de kleine staldeur als ie hoge nood had. Van onze aanwijzingen van eerst links, dan rechts en verder rechtdoor werd ie niet veel wijzer en grapte daarom 'je kunt hier wel straatnamen gaan geven, zo groot is het'. Wat een super idee, ieder deel een eigen straatnaam. De grote stal wordt 'Grande Rue'. De stal naar de tuin 'Rue du Jardin". Het 1e terras 'Place de la Grande Port'. En het terras waar hij zelf op staat? Wie een leuke naam weet, mag het zeggen!

'domme kracht'

2010-05-20T14:13:00.004+02:00

Heel langzaam leefde H. toe naar zijn megaklus, de aanpassing van de achterkant. Om er alvast in te komen werd er een betonnen voet gestort. Niet helemaal logisch kwa volgorde zou later blijken, maar wel leuk om mee te beginnen. En om mijn conditie op peil te houden werd deze 20 cm hoge voet voorzien van ja alweer mijn favouriete traptrede's aan weerzijden... Tip voor de klusser-lezer: een ondergrondje van natte kalkcement zorgt ervoor dat het beton zich hecht aan de ondergrond.

Wie niet sterk is moet slim zijn en gebruikt daarom een domme kracht. En daar bedoelen we natuurlijk geen mensen mee! Dit handige hulpmiddel heeft ervoor gezorgd dat het tonnenwegende dak met een fractie omhoog getild kon worden. Het weer was met ons op de dag van de bevrijding, die in Frankrijk op 8 mei wordt gevierd. Er kon begonnen worden om de hele laag stenen beetje bij beetje af te halen en elders tijdelijk neer te leggen. De stenen worden nl. straks deels weer voor onder de dakrand en deels voor een scheidingsmuur ergens anders binnen hergebruikt. Anderhalve dag waren ze er zoet mee en H. veranderde langzaam maar zeker in een stoffig typje...

De houten scheidingsbalk boven de opening was zo weg, maar de betonnen balk had heel wat meer werk. Achtereenvolgens met boor en beitel, slijpschijf en betonschaar werd de verbinding verbroken. Met een zware doffe klap en een grote stofwolk achter zich latend viel het op de grond. Een fraai ''litteken' werd op het verse betonnen randje achtergelaten.

Hierna kon er weer worden opgebouwd. Eerst werd de dakrand aangevuld met een nieuwe dubbele rand stenen. Tussenin werd het puin en gruis als isolatie gestort. De randen langs de gerafelde natuurstenen muur werden met cementblokken verder afgewerkt. Dat ook hierin met verschillende maten in het verleden was gewerkt kwam H. pas achter toen hij het 1e blok wilde vastleggen. Ter plekke is er wat afgehaald of bijgevuld, naar gelang de situatie. De golplaten deur heeft een soort van kozijn gekregen, zodat het nog steeds open en gesloten kan worden. Het open gat is tijdelijk gedicht met wat transparant golfplaat. En de overgang naar het terras is gelijk gemaakt. H. heeft er samen met de kids ruim vier dagen over gedaan om dit voor elkaar te krijgen. Het wachten is nu op het kozijn en de deuren.
.

oude situatie augustus 2009 tijdelijke nieuwe situatie mei 2010

L.E.F.

2010-05-18T22:53:00.002+02:00

Liberté

Egalité

Fraternité

Er is heel veel werk verzet de afgelopen weken. En ik mocht toekijken. De grootste klus was het doorbreken van de achterpui. Vele varianten hebben door ons hoofd gespeeld. Dit stukje stal heeft een flinke afstap vanuit de voorstal en is de enige doorgang naar de tuin. Een trapje zou voor de meesten geen obstakel vormen, voor mij wel. Een hellingbaan zou een goede variant zijn, zowel lopend als met een rolstoel op den duur. Echter bij een hellingpercentage van 6% op een hoogte 20 cm kom je uit op een ruim 3 meter lange glijbaan. Niet echt handig en al zeker niet mooi in iets wat in de toekomst een keuken moet gaan worden. Blijft over de vloer ophogen gelijk met de rest van de vloeren in het huis. Het enige obstakel hierbij was de betonnen balk die boven de uitgang lag. En die kon er pas uit als de stapel stenen erboven weggehaald waren....

Met durf en L.E.F. is deze missie is geslaagd. Straks kan ik in alle vrijheid (L) over drempeloze, gelijke (E) vloeren van binnen naar buiten kan. Door gezamelijke inspanning en samenwerking (F) is het ze gelukt, mijn kanjers. Daar hang ik de vlag voor uit!

het arbeidsproces zal ik binnenkort laten zien

la ballade de jaune heureux

2010-05-17T22:07:00.002+02:00

Lekker weer? Ja, lekkerrrrrrr k...klusweer. Toch leek het alsof de hele vakantie de zon scheen onder die donkere wolken en door de regen heen. De velden met koolzaad in deze meimaand leverden prachtige lichtgevende kleurencombinaties met juist diezelfde donkere luchten. Een natuurlijk fluor.

blanc de blanc

2010-03-18T22:04:00.001+01:00

Eindelijk na anderhalve dag geklust te hebben aan de lekkende waterleiding kon H. doen wat in zijn 'planning' stond. Het afmaken van de 1e slaapkamer boven. Na het eerdere werk (vanaf mei 2009) zoals het omzetten van een muurtje, het maken van plafond, zetten van een wand en aanleggen van de electraleiding moesten nu plafond en dak geisoleerd en afgewerkt worden, zijn er zo'n slordige 300 schroefjes geplamuurd, is er gewit en kon er een vloertje in gelegd worden. Bewust is alles licht gehouden, zodat al het licht dat binnenkomt goed gereflecteerd kan worden. De bonkige stenen en het craquelé van het oude stucwerk laten we zo - het vormt een mooi contrast met het strak witte van al wat nieuw is. En zo is er van een donkere, stoffige en open ruimte een grote kamer van 370x550 cm ontstaan.
Er wachten nu nog wat 'kleine' afwerkklusjes van plint langs deur en plafond, schilderen van de electraplint en het voegen van de grote gaten in de muur. Maar zoals het er nu naar uitziet kan er vanaf de volgende vakantie in deze kamer geslapen worden!

de oude situatie in maart 2008

het aanbrengen van de isolatie

afwerken van plafond en dak met gipsplaat

dichtmaken van schroefgaten

aanhelen van dakrand met dak

nieuwe situatie maart 2010

vreemd gesis

2010-03-13T21:04:00.004+01:00

Bij het openzetten van de wateraansluiting hoorde H. ineens vreemd gesis. Was dat de dikke slang die ik ooit bij het huis gezien had? Speurwerk bracht de oorzaak aan het licht. Ergens uit de muur aan de andere kant van de badkamer kwam een straaltje water uitgespoten. Vreemd eigenlijk, twee winters lang is het goed gegaan en 20 graden vorst gaf geen problemen, maar nu bleek het dikke pak PURschuim niet voldoende gewerkt te hebben. Waarom niet? Na het wegpulken van de isolatie bleek dat er om wazige redenen het doorvoerpunt van de badkamer door de vorige bewoner verlegd te zijn, waardoor er ergens een U-bochtje lag waar het water nooit uit zou kunnen ook niet als er afgetapt was. Door de vriesdruk op het water waren daar juist de soldeerpunten gesprongen.

Op vrijdagmiddag werd er 2x heen en weer gereden naar Champlitte voor wat kopermateriaal om een noodreparatie te maken. H. had goed gezien dat er een dunne en dikke leiding lag (in Nederland 12 en 15 diameter) en nam dus als alternatief de franse maatnorm 12 en 14 mee. Echter terug bleek dat dun en dik betekende 14 en juist, 16! Nog net voor de weekendsluiting kon het omgewisseld worden. Er kon die avond nog 'getapt' worden.

Op zaterdag werd bekeken hoe de leiding verlegd moest worden. Geen eenvoudige klus, het bad moest eruit. En een ander doet het altijd anders dan jijzelf gedaan zou hebben. Er werden weer wat koperen leidingen gehaald, dit keer in Langres. De oude waren onbruikbaar en werden weggehaald en zowel in de badkamer als daarbuiten werd alles weer opnieuw gemaakt. Het nam de hele dag in beslag, maar uiteindelijk ligt het aftappunt op de juiste laagste plek en we hopen dat hiermee de problemen voorlopig wegblijven.

oude situatie (li) nieuwe situatie (re)

door de bomen het kaphout niet meer zien

2010-03-12T22:06:00.000+01:00

Een mooier 'kado' had H. zich niet kunnen wensen op zijn verjaardag. Lot nummer 1 was overgebleven van de verloting van de stukken te kappen stukken bos op kavels 10 t/m 13. De burgemeester overhandigde ons persoonlijk het bewijs. In rap Frans legde hij uit wat de bedoeling was en liet ons achter met een klein contractje. Duidelijk waren twee 'vervaldagen', maar wat er precies voor die twee dagen gedaan moest zijn werd ons niet duidelijk. Gewapend met een eigen samengesteld woordenlijstje gingen we voor meer uitleg op de vrijdagopenstelling naar het gemeentehuisje. Ook al heeft de buurman ons toegezegd het hout voor ons te kappen, we wilden zelf weten waar we aan toe waren.

Wij wisten niet wat&hoe te doen met al die bomen, waar een grote rose stip of een klein stipje op waren gezet. De ingekerfde kruizen konden we niet vinden, maar we zagen wel weer ergens een V verschijnen. Of we even tijd hadden, dan kon William 'Le Maire' het ons aanschouwelijk maken. Dus gingen we naar 'ons' stukje bos. "Don't cut it all" riep hij nog verschrikt toen ik enthousiast riep dat het best een flink stuk was en vroeg hoeveel stere ervan af zou komen. De bedoeling is dat we eerst een pad vrijmaken door het weghalen van kreupelhout en twijgjes die uit de grond schieten. Dit is het afvoerpad voor de houtzagerij en de achterliggende stukken. De breedte van dit pad is aangegeven door middel van de V's. De grote dikke bomen met een rose stip zijn voor de houtzagerij en dan staan er nog wat bomen met een kruis. Getuige de eikenbladeren op de grond is het allemaal eikenhout. Die mogen wij dus zagen. Dit pad moet zijn vrijgemaakt voor 15 april en het hout moet voor 30 september eruit zijn gehaald. Er was wat twijfel of de buurman, die altijd de laatste zou zijn met zijn eigen hout, dit voor ons wel zou gaan redden. Maar tot ieders verbazing was hij al begonnen aan zijn eigen stuk en s'middags stond hij al flink te zwoegen op ons pad. Hij heeft het voordeel van de twijfel. En de eerstvolgende keer dat we er weer heen gaan nemen we de kettingzaag mee en gaan ook zelf aan de slag. Ik heb al gezien dat er een bankje staat waar je lekker uit kunt rusten.....

la-4-saison

2010-03-11T21:49:00.002+01:00

Ook het weer in onze streek kan binnen een week alle kanten opgaan. We vertrokken met heel veel regen uit Nederland. Gelukkig zaten we comfortabel in de nieuwe 2-hands aangeschafte VW-bus. De kinderen die inmiddels pubermaten krijgen, hoefden niet meer dubbelgeklapt achterin te zitten maar konden nu languit hangen op de achterbank. Onderweg nog even gezwaaid naar en gesproken met dorpsgenoten in de rij voor de Luxemburgse douane. Zij waren op weg naar een frans skigebied. Alsof het gordijn werd opgetrokken troffen we vlak voor het bereiken van ons huis een strakblauwe lucht. De witgetrokken uitgewaaierde strepen van enkele hoogvliegers vielen daardoor extra op. De lente lijkt hier in aantocht en tussen de middag konden we dan ook al heerlijk buiten eten.

Na een paar dagen zon werd er zware storm voorspeld. De buurman waarschuwde ons voor groot onheil en hielp me de deuren van de stal barricaderen. Hierdoor gezekerd, genoten we van de zingende woeigeluiden door de grote schoorsteen. Gelukkig had de brandende kachel geen last van al die winden en snorde onverstoorbaar door. Tussen de buien door liet de zon zich zien en liet een dubbele pot met goud achter.

Als toetje werden we verrast met een mooi laagje sneeuw. Niet het dikke pak dat de buurmanweerman had voorspeld, maar een mooi fris laagje wit. Ik heb mijn stoel buiten gezet en genoten van het grootse panaroma dat zich voor me uitstrekte. En van de sneeuwpop die voor mij ogen verrees. Beiden waren helaas van korte duur, want de krachtige voorjaarszon deed alles smelten en Hercules in de gedaante van Nick ontdeed zich van de sneeuwman.

Terug naar huis moesten de zonnebrillen op, het was een frisse maar zonnige rit. Onderweg zwaaiden we naar vrienden aan de andere kant van de snelweg, 'en route' naar hun stekkie op het franse platteland.

thuisblijvers

2009-12-21T23:47:00.006+01:00

In een democratisch overleg worden de feestdagen in Nederland gevierd. Het voorstel om toch nog even daar tussenin weg te gaan lijkt het helaas niet te gaan halen. Toch ben ik even blij dat we niet weg gaan, want om deze winterse ongemakken te trotseren moet je wel een hele goede reden hebben. Ik probeer me voor te stellen hoe hoog de sneeuw in ons franse dorpje ligt en wat dat daar betekent voor de dagelijkse gang van zaken. Ondertussen stoken we hier de kachel nog eens lekker op en genieten van het meegebrachte franse wijntje.

Ville de Gray

2009-12-17T11:31:00.005+01:00

Afgelopen zondag was het echt zo'n dag dat je ging toeren. Zonnig en koud met heldere vergezichten. We wilden richting Gray, waar we vorig jaar ook waren geweest. Vanaf onze franse stek via de smalle wegen door de kleine dorpjes ben je er in een mum van tijd.

Zo rond deze tijd van het jaar zal de stad Gray weer een sprookjesachtige aankleding hebben gekregen.

Gray heeft nog mooie historische gebouwen en een klein autoloos voetgangersgebied.

Het is er knus en met een warme wafel en een snoepje van de kerstman kan een winterse dag niet meer stuk.

licht in de duisternis

2009-12-15T10:07:00.007+01:00

Zo tegen de donkere dagen van de Kerst is het toch wel plezierig om wat licht in huis te brengen. De oude boerderijen in Frankrijk zijn echter niet voorzien van de grote doorzon-vensters en elektra in de kamers is een schaars goed. Nu zijn de eisen voor de franse electriciteit in een huis totaal anders dan hier in Nederland, dus is het handig als je er een beetje verstand van hebt. Gelukkig kan dat aan H. worden overgelaten en zijn elektrotechnische opleiding komt wederom heel goed van pas.

Uit de wirwar van draden die de vorige bewoner achterliet op de bovenetage ontpopt zich nu een waar netwerk van geordend buizenstelsel en nette steeklasdoppen in een zgn lasdoos. Alles wordt verwerkt conform de franse norm, dat wil zeggen dat zowel verlichting als wandcontactdozen een eigen groep vormen en dat steeds weer per kamer apart. Je krijgt dan wel enorme groepenkasten, maar als je koffiezetapparaat het begeeft hoef je niet direct op zoek naar een zaklampje in het donker. In een monumentale muur van bijna 300 jaar slijp je niet zomaar een gleufje. Een dikke 'plaque' opzetten om de leidingen weg te werken leek ons ook geen aanlokkelijke klus. Daarom heeft H. een brede plint met tussenlatje tegen de muur bevestigd, waarachter de leidingen lopen. Hierop konden ook heel makkelijk de wandcontactdozen op worden bevestigd. Handig en fraai. De lamp hangt gewoon met een strakvastgezette draad langs de balk aan het plafond.

Ook in de woonkamer hebben we nu een mooie grote kroonluchter hangen boven de eettafel en staande schemerlampen bij de bank neergezet voor de sfeer (typisch hollands?). De draadjes die bedoeld waren voor directe wandlampen en die verbonden zijn met de lichtknopjes (typisch frans?) hebben we voorlopig niet meer nodig en werken we straks netjes weg met een afdekplaatje.

100

2009-12-14T17:22:00.007+01:00

De eerste 100 berichten zijn een feit. Voor ons reden om nog even naar Frankrijk te gaan voor de nodige nieuwe input.... Nu ging dat niet zonder slag of stoot, want om op een lijn te komen met drie kinderen in de leeftijdklasse 16, 13 en 10 viel niet mee. Eindelijk kon iedereen zich erin vinden, dat wij (na 16 jaar huwelijk!) even met zijn tweetjes weg zouden zijn. Het volgende struikelblok werden de logeeradressen her en der, maar ook dat lukte uiteindelijk.

In alle vroegte vertrokken we woensdagochtend, waar we reeds in Utrecht om 5 uur s'morgens langs een lange colonne vrachtwagens reden. Voor de meeste weggebruikers een vertrouwd fenomeen, maar met een bedrijf aan huis is dit voor ons een vreemde gewaarwording. De benzinepomp Aral/Berchem in Luxemburg leek totaal verlaten in deze tijd van het jaar. Het tanken hier blijft lucratief voor € 0,88 per liter diesel. Door de ijselijk stille dorpjes, waar slechts een enkeling al de kerstversiering had opgehangen, bereikten we ons huis. Rap hadden we die ene tas uitgepakt, was het water weer toegevoerd en de kachel aangestoken. Eindelijk rust.

De volgende dag overviel ons een oorverdovende stilte. Geen brommende computerkast of schreeuwende tv op de achtergrond, geen overvliegende vliegtuigen, maar vooral geen kinderstemmen. We hebben genoten van de tijd samen, maar de volgende keer gaan de kinderen gewoon weer mee!

La Toussaint

2009-11-01T11:26:00.006+01:00

Vandaag 1 november was de verjaardag van mijn oma, leve haar ziel. Vandaag is ook de dag van allerheiligen. In Frankrijk wordt de dag van La Toussaint zeer bewust gehouden en het is in het hele land een vrije dag. Voor deze zondag vandaag dus een beetje pech...

Toussaint is in Frankrijk sterk vermengd met Allerzielen op 2 november, in Frankrijk Le Jour des Morts geheten. Oorspronkelijk brachten de Fransen op deze dag een bezoek aan het kerkhof om bloemen, meestal chrysanten, op het graf van hun overleden dierbaren te leggen. Tegenwoordig wordt dit ook al op 1 november gedaan. Al weken van te voren staan er bij de bloemenwinkels in grote getale de potten met fleurige bolchrysanten. Helaas niet om een terras in het najaar op te fleuren, zoals wij dat graag zien. Het is dan ook echt een grove belediging om de franse buurvrouw te verblijden met een mooie potchrysant... Een zak tulpenbollen is dan beter op zijn plaats!

superrrrrrnoot

2009-10-28T19:39:00.017+01:00

Langs het weggetje naar het bos staat een mooie grote boom. Op ons ritje ernaar toe hoorden we veel gekraak onder de banden. Tot onze verbazing lag de weg bezaaid met zwarte hulzen en bij nader onderzoek bleken daar walnoten onder verscholen te liggen. De boom is eigenlijk particulier bezit en staat aan de achterkant van het huis aan de openbare weg. In Frankrijk staat bijna bij iedere boerderij wel een walnotenboom. Je moet er wel de ruimte voor hebben, want ze worden minstens 20 meters hoog. De eigenaars zijn er zelden en getuige de vele al reeds gekraakte noten waren er weinig andere liefhebbers. Dus hebben we gemeend ons te ontfermen over deze geweldige aanbieding op de weg en de bermkant. En dat aan de boom ook nog een prachtige schommel hangt, nodigt uit om flink te zwaaien met een notenbui(t) als gevolg....

In de Griekse mythologie staat de walnotenboom bekend voor het symbool van wijsheid en als je de noot gepeld hebt dan kun je zien dat de vorm van de noot een beetje op hersenen lijkt. Gezegd word dan ook dat deze noot goed is voor de hersenen en bevat alfa-linoleenzuur. Iedere dag eenhandjevol noten helpt ook nog eens het cholesterolgehalte verlagen. Er zijn heel veel recepten op het net te vinden met de walnoot. Een daarvan ga ik beslist proberen en dat is een hartige perennotentaartje met gorgonzola. Voor het kraken kreeg ik een simpele tip, gebruik de achterkant van een puntig lepeltje en draai dit in het zachte gedeelte rond. Zo krijg je weinig dopkruimels en wip je een hele noot eruit. Bovendien kun je met de bladeren prachtige printjes maken en met de doppen een mooie bruine kleur verven. Voor mij is de walnoot is een supernoot!

niets moet, alles mag

2009-10-27T11:28:00.009+01:00

Werken in je vakantie zal voor velen niet de 1e keus zijn, maar voor ons voelt het klussen aan deze franse boerderij als een liefhebberij. We hebben geen werkplannen opgesteld en gaan daar aan de gang wat nodig is of waar we zin in hebben. Zo blijft het spontaan, leuk en ontspannen voor iedereen. Het lijkt wel of de kids zich steeds meer thuis voelen in deze manier van vakantie houden. Spontaan steken ze de handen uit de mouwen.

Van mijn vader kregen we terrasplanken mee. Het was onhandig om ze eerst ergens in de weg te leggen, dus werden de planken direct verspijkerd tot een nog groter terras. Bovendien scheen het zonnetje en konden we zo weer meer dakpuin en toutvenant wegwerken. Het open stukje wordt ophoogd als de achterkant-pui is aangepast.

Halverwege de week werd het natter buiten. H. had het idee om electra in de 1e bovenslaapkamer te maken, maar kreeg echter zin om aan de 2e slaapkamer boven het woonkamer-keuken gedeelte te beginnen. Maar geen enkele oude balk is recht en de natuurstenen muur heeft vele uitsteeksels. Met heel veel pas- en maatwerk en een aantal krachttermen is er toch een balkenlaag aangebracht. En na een dag zwoegen nam de voldoening de overhand en kon hij trots zijn op dit resultaat.

Bij de firma Weldom in Langres hebben we een nieuwe partij grenen vloerdelen (B-keus) gehaald voor het maken van een plafond, zoveel als de aanhanger kan laden en de auto kan trekken. Het personeel is daar alleraardigst, vertaalt uit zichzelf in het Engels als je niet op het juiste franse woord komt(!) en met het opgebouwde puntensysteem kregen we ook nog eens 5% korting. N. hielp met opsteken van de planken en waagde zich af en toe aan het kortzagen van de planken. Het spannendste moment was hoe H. zich door de laatste opening van het versgetimmerde plafond de weg naar beneden zocht....

franse filosofische stoofperen

2009-10-26T18:11:00.011+01:00

Oogst van de eenzame maar volle perenboom. N. klom gewapend met mes in de boom, terwijl T. ze vakkundig opving en ze op een deken legde. Geen idee van welk ras dit peertje is, maar ze zijn groot, gespikkeld en hebben een lange suddertijd op de Godin-kachel nodig om lekker te worden. Ik blijf me iedere keer verbazen dat zo'n stugge, bleke joekel na verloop van tijd een diepdonkerrode kleur krijgt. Alsof de zon ondergaat. De smaak is friszuurzoet en heeft een wat 'stenige' beet. Op zoek naar meer informatie over stoofperen kwam ik een interessant artikel tegen. Voor wie wil, een prachtig stukje filosofie over de stoofpeer....

Ik heb me vooral praktisch beziggehouden en de peren in het bijzijn van gretig aangevlogen wespen van hun stugge jas ontdaan en ze gesuikerd en wel op het vuur gezet. Een deel hiervan is in een gebakken kwarktaart gebruikt. En de rest van de ongeschilde peren is meegenomen als wintervoorraad naar Nederland.

plukrijp

2009-09-22T14:15:00.006+02:00

Dromen van een eigen fruitboomgaard als je een oude grote boerderij in Frankrijk hebt met een nog grotere tuin..... Denken aan al die appeltaarten en perencompotes die je van je eigen oogst kunt maken.....

En ja hoor in onze franse tuin zijn we een perenboompje rijk. Voor het eerst dit jaar volop vruchten, maar nog niet plukrijp van de zomer. Ben benieuwd wat er nu nog aanhangt...

fruitwallen

2009-09-07T13:03:00.006+02:00

In september van ieder jaar stuurde mijn moeder ons naar een kronkelig paadje 'het Wilgenlaantje' in haar geboortedorp om rijpe bramen te plukken. Met gevaar voor eigen leven hingen we soms over de rand boven het slootje om die ene grote, volrijpe, vette braam te plukken. Vele potten jam kregen een plaatsje in de kelder en iedere week ging er wel eentje open..

Een wilgenlaantje ontbreekt hier in Frankrijk, maar op onze 'stroop'tocht richting Gilley kwamen we wel een fruitmuur tegen. Het leek wel luilekkerland! Struiken met gitzwarte grote bramen, boompjes met knalgele mirabelles (kleine pruimen), zwiepende takken met druiven eraan, bosjes met de blauwe 'prunelles' en kersenbomen waar de vogels nog geen weet van hadden gehad. Op mijn verzoek ging Nick plukken, want waar vind je nu nog zoiets. En zo van de boom met alle suikers van de zon opgeslagen zijn ze het lekkerst. Echter ik kon de verleiding niet weerstaan om zelf ook te gaan plukken. Weer met gevaar voor eigen 'leven' liep ik ondanks N. zijn waarschuwingen voorzichtig zijwaarts naar beneden. Maar op het moment dat ik me omdraaide en mijn hand naar voren stak naar al dat lekkers verloor ik mijn evenwicht en belandde volop in de muur vol vruchten en... prikkels.....

Maar wat hebben we gelachen en wat heerlijk was de smaak van de oogst bij thuiskomst!

fluoriserende natuur

2009-08-31T09:46:00.003+02:00

Wie denkt dat de natuur alleen maar uit camouflagetinten bestaat komt bedrogen uit - een ritje door het plaatselijke houtbos over een door bladerdek overhuifd bospaadje leverde ons deze lichtgevende stokjes en slakken op.

ik ga naar de rommelmarkt en neem mee terug...

2009-08-30T15:15:00.009+02:00

Van zoveel rommelmarkten wordt je hebberig. Vooral als je na een levendig frans onderhandelen op een wel heel leuk prijsje uitkomt...

We kijken vooral naar wat typisch van deze streek is. Aan grote meubelstukken wagen we ons nog niet, alhoewel hier loopt H. weg met een eikenhouten frame dat ooit als wandafscheiding bij de schouw heeft gediend. De deurtjes ontbreken, maar met een beetje opknappen en opnieuw decoreren komt het straks als achterwand bij een bed te staan. Dat mijn scoot niet meer in de auto paste en ik dus hiermee weer eens ouderwets de heuvels op en af mocht had ik er graag voor over!

Voorlopig dus liever nog even wat klein spul. Op de badkamer mag er een verzameling wijnwaterbakjes komen te hangen. De vliegende schotels zijn zgn 'bouilottes', franse beddekruiken. Voor al het kleingeld een lief klein handgehaakt en geborduurd 'monnaie', dat na aanschaf van dit buideltje helemaal op was. Bij een oud mannetje kocht ik de winnende ballen in een netje voor slechts € 1,00 - zoveel geluk voor zo weinig.

Het boerenzilver of ook wel armeluisbestek genoemd ga ik verzamelen om er een eigentijdse kroonluchter mee vol te hangen. Even laten weken in een badje met aluminium met soda maakt ze bijna weer glimmend als weleer. Sommigen zijn al zo vaak gepoetst dat de messing onderlaag al duidelijk zichtbaar is.

vide-grenier

2009-08-30T13:42:00.015+02:00

Er zijn mensen die speciaal voor de rommelmarkten op koninginnedag in Nederland blijven, maar in de zomer lijkt het hier in Frankrijk ieder weekend wel koninginnedag.

Ieder dorpje heeft dan zijn eigen zomerfeest met rommelmarkt die door door alle straatjes loopt. De hele familie komt bij elkaar om gezamelijk hun spullen te verkopen en natuurlijk om samen te eten! Ineens komt zo'n stil en verlegen dorpje tot leven en staan er lange tafels onder allerhande parasolletjes aaneen geschoven voor een oud vervallen boerderijtje. De stalletjes zijn tussen twaalf en twee even onbemand, maar leveren een prachtig schouwspel en mooie plaatjes op.

Over de wijze van uitstallen is soms echt heel goed nagedacht....

http://www.brocabrac.fr/ / http://www.vide-greniers.org/ / www.jhm.fr/si-on-sortait

stapelen

2009-08-19T08:33:00.006+02:00

afgehakte muur ............. nieuwe muur
.

De doorgang naast de schoorsteen is nu flink breed geworden. Met de weggehaalde stenen, alle puin van strooi en leem die het verband van vroeger maakten en extra cement heeft H. een nieuw stukje muur gemaakt dat het effect heeft van een ruine. De bedoeling is dat er een deur komt gemaakt de oude planken die her en der in de stal staan. Deze mix van oude en nieuwe materialen maakt het verbouwen voor ons erg leuk.

Hier heeft H. gebruik gemaakt van de standaard holle betonblokken. Eenmaal nonchalant afgepleisterd in de sfeer van de overige muur is er van het verschil weinig meer te merken. De blokken zijn bewust in het midden geplaatst. Zo ontstaat er nl. een mooie rand voor het plaatsen van aparte brocante uit de buurt. En datzelfde geldt voor de gaten die achtergebleven zijn, nadat de oude balkenlaag is weggehaald (zie links onder op de foto) - dit worden tzt muurvitrines.

de spijker op zijn kop slaan

2009-08-18T23:50:00.007+02:00

Eindelijk kon H. zich weer eens lekker uitleven. Na 'intensief' overleg maakten we de afspraak dat we nu toch echt het beestje bij de naam zouden noemen om misverstanden en eventuele relatiecrississen te voorkomen. Dus bv niet alleen over balken praten, maar erbij vermelden dat het gaat om muurbalken, plafondbalken of dakbalken! W., onze relatiedeskundige in de buurt, had al spontaan zijn hulp aangeboden....

Enfin, H. gaf zich gewonnen aan de 'standaard'maten van het huis en begon vol goede moed aan het ophogen van de balkenlaag van het plafond. Op de foto's is goed te zien dat de nieuwe laag toch minstens zo'n 50 cm hoger komt te liggen. Alles ter eer en glorie van de eeuwenoude constructiebalken, die nu blijvend in het zicht zullen komen.
.

Na het klaren van deze megaklus zou het dichtmaken ervan een fluitje van een cent zijn. Spijker na spijker vond zijn weg in de plafondbalken. Toch viel het enigszins tegen, want de hoge buitentemperaturen waren zo dicht bij het dakbeschot goed te voelen. Het maakte deze klus best vermoeiend. Ook het tussenwandje had een ophoging nodig. Nog meer spijkers....
.

.

De tussenmuur naast de schoorsteen kon nu verder gedicht worden, eveals de spleet die aan de andere kant was ontstaan door het weghalen van de rest van de muur bij de doorgang. Een klus die door zoonlief was gedaan. Het metselen was een goede afwisseling, al liet de betonmolen H. al snel in de steek. Kortsluiting in de aan/uitknop was de oorzaak. Deze functie heeft H. nu overbrugt en de molen kan nu alleen nog aan met de stekker in/uit de stoppenkast. Ik deed ook nog een duitje in het zakje en hield me bezig met stofragen en het weghalen van vogelnesten.
.

Nog even de gipsplaten vastzetten en na 5 dagen hard werken is dit het voorlopige resultaat. Over twee maanden is er weer meer tijd en zijn de juiste schroeven meegenomen.

la douc(h)e France

2009-08-17T15:26:00.007+02:00

De week vakantie is voorbij. Maar we hebben zo lijkt het wel dubbel genoten van alles. De zomer is voor deze zonnebloemen al bijna voorbij. De bloemblaadjes zijn reeds verwaaid en de koppen hangen zwaar van de pitten naar beneden. Het lijken wel douchekoppen, riep onze dochter bij het zien van deze velden vol traag buigende stengels. En wie zou eens niet willen rollebollen met deze 'jongens' in het maaiveld....?

komkommertijd

2009-07-17T23:38:00.010+02:00

huis ergens in de Haute-Marne

Met een eigen kwekerij in snijhortensia's in Nederland is het moeilijk om in de zomer op vakantie te gaan. Er wordt volop gesneden en naar de veiling gebracht. Vorig jaar heb ik dapper een poging gedaan om alleen met de drie kinderen een aantal weken in ons frans vakantiehuis door te brengen, maar het gemis van H. en een gebrek aan een auto maakt me aan het twijfelen voor dit jaar. Er zijn nog een paar andere bedenkingen. Mijn twee meiden, die hartje zomer jarig zijn, willen graag hun verjaardag in Nederland vieren en mijn oudste zoon heeft graag een speelkameraad in de franse buurt. Onze mede-collega gaat net het weekend weg, dat ik heb gepland om af te reizen. En mijn eigen H. kan echt niet twee weken weg. In eerste instantie werd ik erg knorrig; hebben we een pracht huis in Frankrijk gaan we hier de zomer doorbrengen, grumpf. Ook al wist ik van te voren bij de koop van het huis dat de eerste paar jaren het zo zal zijn, stilletjes heb ik dan toch wel eens de hoop dat het anders zal lopen....

Enfin, zoals het er nu naar uitziet gaan we deze zomer voor 'quality-time' - de laatste week van de zomervakantie (ja, ja een hele week) gaan we met zijn allen!! De verjaardagen zijn dan gevierd, speelkameraad is er ook, kwekerij is weer bemand, H. hoeft geen 2x heen en weer en voor mij meer gezelligheid. We zullen zien hoe dit bevalt.....

voorbereiding voor pakjesavond..

2009-06-10T22:32:00.003+02:00

5 december is nog ver weg, maar we moeten voorbereid zijn om op Sinterklaasavond de pakjes in goede staat te ontvangen. De schoorsteen van ons 'hans & grietje huisje' had bij het weghalen van de dakstenen een lelijk gat gekregen. Dit moest weer worden opgebouwd, zodat de rest van het dak verder kon worden afgemaakt. En zodat we er zeker van zijn dat de pakjes in een juiste baan naar beneden vallen en niet ernaast...

Allereerst werden er planken gelegd op de balken die de open schuur verbinden met dit huisje. De buurman vertelde ons dat er ooit lang geleden een muur heeft gestaan die het huisje met de grote boerderij verbond. Vandaar ook de balken. Guido klom op het laddertje en Hermann zorgde voor aanvoer van het materiaal. De betonmolen mocht zijn kunsten laten zien! Het nam best nog wel wat tijd in beslag, want ook nu moesten de stenen weer per stuk gepast worden. En nu staat er weer een keurig vierkantje met een simpel hoedje van schuingeplaatste dakpannen erop.

De nieuwe kleuren van de Haute-Saone?

2009-06-05T21:53:00.004+02:00

Rijdend vanuit ons department de Haute-Marne door de dorpjes in de Haute-Saone kom je soms wonderlijk gekleurde huizen tegen. Lenoirr, een van de followers, mailde* me dat er in veel andere departementen tot in detail geregeld is welke kleuren en materialen er gebruikt mogen worden en welke soort ramen je moet kopen als je gaat renoveren. Toen ik de kleur van de dakpan niet had genoemd op onze vergunning, kwam het direct retour met de aantekening dat zonder vermelding van de kleur de aanvraag vernietigd zou worden. In dit departement lijkt de rem eraf gehaald te zijn. Jammer is het dat het rustige, oude karakter van de omgeving hiermee vervaagt, maar vrolijk wordt ik er wel van.

*Voor wie meer wil weten over de kleuren in Frankrijk kijk dan eens in 'Les couleurs de la France' van J-P. et D. Lenclos

standaardmaten

2009-06-03T21:51:00.008+02:00

'Even' een oude boerderij verbouwen is niet mogelijk en al helemaal niet als je het s-a-m-e-n wilt doen. Voorbeelden genoeg in de verbouwprogramma's op televisie. Nu hadden wij het voordeel dat de benedenverdieping al een aardige basis heeft gekregen. Over een kleurtje wordt je het wel eens en als het niet staat is dit snel overgeschilderd.

Anders wordt het bij constructie-werkzaamheden. Nu na 1 jaar pakken we de eerste grotere klus aan. De 'kleine' slaapkamer boven, 'klein' in vergelijking met de rest van de kamers die komen gaan en toch nog maar liefst 6.00x3.75 gaat meten. De kneep zit 'em in de hoogte. H. wil graag werken met de standaardmaten van de gipsplaten, die volgens zijn zeggen 2.60mtr hoog zijn. Ik daar en tegen wil uitgaan van de 'standaard'maten die de boerderij aan ons geeft en dat is een stuk hoger. Tegenargumenten als groot zat, meer stoken en platen te kort worden verworpen met meer ruimtelijk gevoel, extra deken en platen overdwars.

Vrouwelijke logica, ik weet het niet. Maar mijn gevoel zegt dat als je een 'standaard'doos in je oude huis bouwt net zo goed een nieuwbouwhuis had kunnen nemen. Dat je een grote stoere oude balk niet boven het plafond moet zitten, maar juist onder het plafond nog in het zicht moet laten komen. En dat een kromme balk ook wel 'recht' gemaakt kan worden met steentjes, deden ze vroeger ook. H. is al een end op weg, maar beter ten hele gekeerd, dan ten halve gedwaald... We zullen zien, nemen er nog een wijntje op en slapen nog wat extra's nachtjes voordat we dit 'akkefietje' gaan slechten .

zoek het verschil

2009-05-30T00:10:00.004+02:00

Hetzelfde meer Lac de Villugusien links in 2008 en rechts in 2009 - als paddestoelen rijzen ze op uit de grond...

vakantieaankopen

2009-05-29T23:40:00.005+02:00

En waar gaat dit jaar het vakantiegeld aan op? In ons geval aan praktische zaken, zoals balken, stenen, planken voor het plafond, een betonmolen, zand en stenen .... Vooral de betonmolen stond hoog op het lijstje van H. Iedere dhz cq inwoner heeft wel zo'n trommeltje staan, want er is altijd wel iets dat weer even opgemetseld moet worden. Ze worden dan ook regelmatig aangeboden door diverse bouwmarkten. Wij liepen die ochtend daarom binnen bij onze buur W. om het krantje te checken en hadden gelijk prijs. Er werd er eentje aangeboden bij BricotPro. Dus hup 'even' naar Langres en in onze nationale kleur zo'n mooie draaimolen gekocht. Vervolgens op de terugweg naar ReseauPro in Fayl Billot om het zand en cement in te laden. Met nog wat planken in 2e keus voor het plafond gekocht bij Weldom ook in Langres kan het startschot gegeven worden voor de grotere klussen!

Overigens de firma Weldom in Fayl Billot is helaas sinds mei dit jaar gesloten omdat er geen opvolging meer is. Het werd gerund door drie oudere dames (!) die de pensioengerechtigde leeftijd bereikten. Het was een reuze handig zaakje voor allerlei doe-het-zelf artikelen. Iedereen die klust en vooral als je dat aan je vakantiehuis doet weet dat je altijd wel wat vergeet mee te nemen. Een zaak in de buurt is dan eigenlijk een must. Dus wie zich aangetrokken voelt om ondernemer te worden in Frankrijk en een zaakje over wil nemen in een klusgrage omgeving weet waar hij/zij zich nu kan melden... ( en kijk dan gelijk even naar wat ondernemerstips op www.francofiel.nl)

'operatie'

2009-05-28T11:22:00.007+02:00

Pas bij het bekijken van de foto's na het bezichtigen van ons frans vakantiehuis zagen we dat het oude 'hans- en griethuisje' ietwat mank stond. We hebben ons laten vertellen dat deze handicap ontstaan is nadat de vorige eigenaar met bruut geweld een deel van de oude oven aan de buitenzijde heeft weg laten halen met een graafmachine. Hmmmm, vanaf dat moment heeft dit balkje de lasten moeten dragen.

Het werd dus hoog tijd om ook dit probleem aan te pakken. Na het aanbrengen van een nieuw 'hoofd' vorige maand heeft H. een nieuwe 'voet' gezet. Het is even passen en meten met alle verschillende soorten stenen, maar uiteindelijk heeft ook dit huisje een stevige basis gekregen. Toegegeven is er een lichte glooiing waar te nemen, maar dat geeft het huisje nu juist een eigen gezicht.

over bloemetjes en koetje-boe

2009-05-26T10:50:00.007+02:00

Geen schokkend nieuws of handige informatie. Gewoon even spelen met mijn nieuwe camera Canon Power Shot SX10. Deze haalt dat dichterbij, waar ik zelf niet meer naar toe kan lopen. Zittend op mijn nieuwe terras heb ik zicht op deze prachtige wilde bloemen in mijn eigen 'ecologische'tuin. En voor mijn vriendin C. zijn de foto's van de koetjes in de aangrenzende wei....

balken sjouwen

2009-05-20T15:47:00.006+02:00

In deze boerderij zat ooit lang geleden ergens een kamertje boven. Maar bij het renoveren van de plafonds is dit verdwenen. Vorig jaar hebben we de doorgang naast de schoorsteen verplaatst. Voor het maken van de kamers boven maken we gebruik van nieuwe sapin-balken, dit zijn vurehouten balken. Alhoewel ze al even binnen lagen waren sommigen heeel erg zwaar vanwege het vocht. En dat was te merken bij het naar boven brengen. Gelukkig begint N. nu ook wat spierballen te ontwikkelen en met dit klusje komt de kweek aardig op gang!

gluren bij de buren

2009-05-19T21:43:00.006+02:00

Nederlandse huizen staan bekend om hun grote ramen, waarbij je s'avonds heerlijk door naar binnen kan kijken. De ramen in Franse huizen zijn vaak klein en worden geflankeerd door luiken, die s'avonds bijna overal dicht gaan. Overdag zijn ze bedekt met prachtig kant, die strak tegen het raam hangen. Ik hou wel van dit romantische, het maakt het stoere steen zacht....

ik zie groen en geel

2009-05-18T23:50:00.006+02:00

Velden met koolzaad zijn in deze periode in onze omgeving meer regel dan uitzondering. Het blijft een fascinerend gezicht, die immens grote gele tapijten die nog eens vele malen feller lijken tegen een strakblauwe lucht.....
.

rommelmarkten

2009-05-17T00:06:00.004+02:00

Rommelmarkten zijn zo heerlijk! Als je via het internet zoekt op vide-grenier krijg je een aantal sites die je leiden naar de kleine plaatselijke marktjes, waar je zonder entreegelden overheen kunt lopen en waar je echt nog voor een habbekrats mooie oude spulletjes kunt kopen. Moet je wel de plaatsnamen in de buurt in je hoofd hebben gezet, anders mis je de marktjes alsnog.

Wij waren op 1 mei, de dag waarop er in heel Frankrijk niet gewerkt wordt maar wel gefeest, op twee marktjes. Eentje in Gevigney-et-Mercey (vlakbij Jussey) en de ander na lang zoeken in Cornot. Volgende keer gaan we beslist wat oude stoeltjes kopen, voor bij de grote tafel die buiten komt te staan.....

'landingsbaan' - stappenplan voor een terras

2009-05-16T00:24:00.014+02:00

Het weer wordt weer mooi - dus tijd om buiten de handen uit de mouwen te steken!

stukje gronddoek leggen van 4.20x12 mtr en hierop eventjes fluitend 35 kruiwagens grof puin van het oude dak storten

Met passen en meten wordt de meeste tijd versleten. Zo ook hier. Het leggen en waterpas stellen van het houten terras op een aflopende rotsachtige laag nam liefst een ochtend in beslag. Dit terras ligt ongeveer in het midden. Zou het direct bij de deur liggen, dan is de kans op uitglijden groot.

bedekken van de puinlaag met tout venant, dit keer maar 45 kruiwagentjes. Het tout venant goed laten inregenen alvorens verder af te werken indien gewenst.

met hulp van een lieftallige assistente de planken vastschroeven

en op zijn tijd stoppen voor een wijntje ook al is het bijna af.......

Dit stuk terras wordt straks gespiegeld en aan weerszijden nog aan huiszijde uitgebreid. Het terras wordt alvast op hoogte gebracht, zodat binnen- en buitenruimte gelijkvloers en daarmee 'rolstoelvriendelijk' zullen zijn. De bedoeling is dat een deel straks wordt gelegd met de grotere natuurstenen die ook van het dak komen. Dit zijn redelijke platte stenen, maar niet vlak. Het houten terras ligt dan als een soort 'tapijtje' in een bed van steen en biedt plaats voor een nog te maken grote houten tafel. En ik heb nog veel meer plannetjes in mijn hoofd, maar die vertel ik H. nog maar even niet.....

het nieuwe dak van hans & grietje

2009-05-12T00:28:00.003+02:00

Echt gemakkelijk is deze klus niet geweest voor Guido. Een dak op een huisje van bijna driehonderd jaar oud, dat in een ruitvorm staat en waarvan geen enkele dakbalk recht is. Eerlijk gezegd moest ik even wennen aan dit nieuwe 'hoedje', dat niet leek te passen. Maar toen ik goed om me heen keek zag ik eenzelfde zeldzame exemplaar aan de overkant staan. Zoals eerder gezegd, het is nog niet af. Er komt nog een fraaie rand buitenlangs en van binnen moeten de naadjes nog worden weggewerkt. Pas als de schoorsteen ook nog eens gerestaureerd is, kunnen we zeggen ´chapeau´.

puin ruimen

2009-05-11T23:13:00.005+02:00

Bergen natuursteen zijn er van het dak gekomen. Aan beide kanten van het hans- en grietje huisje lag een flinke berg. Mooie platte stukken, maar ook heeeel veel kleine brokken en nog kleinere steentjes. Dit zouden we wel 'eventjes' verwerken in een terras. Eerst werd het fijne spul als onderlaag gekruid. Maar dit natuursteen is loodzwaar. Het leverde H. flinke spierballen op, maar ook ruwe handen en flinke blaren van het scheppen. Tuurlijk kwam buurman met een betere riek op de proppen. Toen alles bijna op zijn plek lag, ging ons ouwe getrouwe kruiwagen door zijn hoeven. Zoveel gewicht kon het niet meer torsen op zijn 25-jarige leeftijd. Even snel een nieuwe halen is er in Frankrijk niet bij. De dichtsbijzijnde bouwmarkt waar zoiets te koop is zit zo'n 15 km. verderop in Champlitte - de 'Tout faire materiaux'. Het is een blikken 'tupperwarebakje' geworden, waar niet zo erg veel in kan maar voor dit moment is het goed genoeg. De ouwe wordt gekoesterd en thuis weer aan elkaar gelast. Gelijk is er een schop bij gekocht, zodat ook N. mee kon helpen en ook een snoertje voor de betonmolen werd meegenomen. Scheelt heen en weer rijden voor straks. En weer kwam de buurman even langs - hij had wel 8 schoppen gehad en ook nog een shoveltje..... hmmmm, net als je bijna klaar bent.

tout-venant

2009-05-10T23:04:00.008+02:00

Volgens het Wolters woordenboek betekent dit Jan en Alleman. De variant in de bouwwereld is bij Wolters echter niet bekend. Als de fransman het snel zegt klinkt het fonetisch als 'toufenan'. Dan is het toch heel prettig dat je in bouwmarkt een aantal potjes op een rijtje aantreft met daarop de juiste schrijfwijze met bijbehorende inhoud. De kalkgroeven in de regio van de Haute Marne bieden diverse soorten grindsoorten en tout-venant bevat een gemengde korrel, groffe steentjes en korrelig zand en alles daartussen in. Werken met materiaal uit de omgeving heeft onze voorkeur.

Bij de firma Bongarzone in Poison-les-Fayl werden we goed en snel geholpen. De prijs voor dit grind is een kleine twintig euro, een goed alternatief voor zand, dat minstens het dubbele kost. Bij de keus tussen wit of kartonkleurige tout-venant, hebben we gekozen voor het laatste want als gebruik voor een terras zou een groot wit vlak verblindend kunnen werken. Met een schuin hoofd werd er naar de aanhanger gekeken, zouden we nu echt zo dom zijn en denken dat we een vracht van 10 kuub hierin mee konden nemen? Als je een beetje kunt rekenen, en laat dat maar aan H. over, weet je beter. Dus werd de volgende ochtend in alle vroegte met een hoop kabaal een flinke berg voor de staldeuren gestort. Diezelfde dag zijn er al zo'n 35 kruiwagens naar achteren gesjouwd.

ciel d'orage

2009-05-08T11:08:00.004+02:00

Neen, dit keer geen onweer of blikseminslag in ons huis. Lange tijd heb ik getwijfeld over de kleur die we de luiken zouden geven. Al rondrijdend door dit gebied hebben we verschillende variaties gezien. Veel groene, blauwe, witte maar ook rode luikjes zijn er te bespeuren. En tegenwoordig ook bruine brrrr kunststof. Uiteindelijk zijn we met zijn allen gegaan voor een zacht grijsblauwe en hebben we de kwast ter hand genomen in deze meivakantie. Blauw, grijs en wit is toch wel typisch voor deze streek en voor Frankrijk in het algemeen. Ik heb me later laten vertellen dat achter de rode luiken meestal Nederlanders zich thuis houden... Dit grijsblauw combineert overigens heel mooi met rood. En natuurlijk hoop ik dat deze ciel d'orage kleur niet het onheil oproept, maar juist zal gaan afweren.

interdit

2009-05-07T22:12:00.007+02:00

We plagen de buurman er vaak mee als hij begint over de 'capeau', want als je hem moet geloven staat er op iedere straathoek wel een uitkijkpost met blauwe 'wouten'. Na een lange rit vanuit Nederland, waarbij we zo'n kleine drie uur in de file hebben gestaan bij de grens van Luxemburg, reden we blijmoedig de zeer overzichtelijke kruisingsweg op richting Bourbonne Les Bains. We konden de koffie zowat al ruiken.

Ineens dook er een zwaailicht achter ons op. Hermann maakt ruim baan en minderde tenslotte ook wat vaart, zodat ze er langs konden. Echter ze gingen niet voorbij. Uiteindelijk stopte hij en zie zij stopten ook..... Gelukkig dachten we nog, we hebben al onze papieren bij ons, nou ja bijna dan. Het bleek dat we nog een oud verzekeringsbewijs hadden; de nieuwe ligt bij de polis thuis. Maar dat was het probleem niet. Of monsieur het STOP bord had gezien. Ja, dat had hij wel. Of monsieur hier had gestopt. Uhhhh, nou nee niet echt. Met een zware aanhanger is het lastig optrekken. En bij zo'n panoramakruising leek het H. voldoende om met een gangetje van 20 km. door te rijden. Fout dus, c'est interdit, en dat kost je dus maar liefts € 90,00 boete. Vervolgens moesten alle lichten worden gecontroleerd, in het zakje worden geblazen en allerlei papieren worden ingevuld.

Na dit oponthoud van nog eens een half uur op onze reis konden we weer verder. Het boertje waarbij we hadden gestopt, gaf ze al gebarend nog een schop na. Hij vond dit toch wel verdacht veel lijken op pesterij. En wij hadden er nu drie kleine agentjes bij, die bij iedere stopbord H. in deze vakantie wijselijk hebben gewaarschuwd.

het dak eraf!

2009-04-21T21:25:00.014+02:00

Twee weken geleden ging het dak eraf van ons Hans&Grietje-huisje. Gelukkig was het prachtig weer, dus gaf het niet dat het dak er zo bloot bij lag voor een paar dagen. Guido met zijn bedrijf Ro-Jo heeft deze klus voor ons uitgevoerd. Ik heb nog geprobeerd om de romantiek van het zelf doen bij Herman los te weken, maar vanwege andere bedrijvigheden in Nederland kreeg ik hem niet om. Voor Guido was dit een nieuwe uitdaging. Van de week kwam hij met deze foto's (reclame maken mag..).

Nu kom je altijd wat 'kleine' zaken tegen die op het eerste oog niet zichtbaar zijn en gaat niet alles zoals je gepland hebt. Zo staat dit huisje ietwat in een ruitvorm en loopt het dak niet overal even mooi waterpas. Bij het neerleggen van de dakplaten kwam men tot de ontdekking dat we aan het eind van het dak een stukje muur over zouden houden. Het stenen dak was dikker dan gedacht was. De burgemeester kwam nog aanhollen met onze vergunning, want je kunt officieel pas beginnen als dit op de deur staat geplakt. De buurman wilde niet achterblijven en kwam met een werk aan de 'weg-woning'-bord. Immers met al die vallende dakstenen telt een gewaarschuwd mens voor twee. En op de laatste dag konden ze pas om 5 uur verder gaan, omdat regen en onweer flink van zich lieten horen! Guido kon zich gelukkig op zijn manier zijn hart luchten, zonder dat de buren er ook maar iets van hebben begrepen.

De angst dat de nokbalk het niet lang meer zou houden was ongegrond. Vaak wordt gedacht dat zo 'n oude balk verrot is en wordt het weggehaald om een nieuwe neer te leggen. Maar door het zachte gedeelte goed weg te schrapen kom je op de harde kern terecht en deze is zo hard als graniet. De 'spalkbalken' zijn er toch maar tegen aangezet, maar echt nodig was het dus niet. Het grote werk is nu gedaan. We zijn echter nog niet klaar. Er resten nog wat afwerkklusjes voor Guido. Zelf gaan we de schoorsteen maken en ons wacht het voegwerk.

Er ligt nu een flinke stapel dikke oude natuurstenen, genoeg om de hele achtertuin mee te bestraten. Er waren al drie kopers voorbij gekomen om de handel voor ons op te ruimen, maar wij hebben zo onze eigen ideeen ermee. Het complete dak kon helaas niet meer gefotografeerd worden omdat het te donker was geworden, maar binnenkort kunnen we het geheel met onze eigen ogen aanschouwen.

de rode dakpan

2009-03-18T23:21:00.004+01:00

Gisterochtend tijdens de koffie werden we opgeschrikt door een aangetekende brief vanuit Frankrijk. Wat hing ons boven het hoofd, hebben we een aanslag gemist, een nooit ontvangen rekening niet betaald... Het was een brief van de 'directeur départemental de l'Equipement et de l'Agriculture' met een bevestiging van de ontvangst van ons 'declaration préalable'. Helaas was er iets niet goed ingevuld, nl de kleur van de dakpan. Nu had ik wel een foto hiervan meegestuurd, maar dit was niet goed genoeg. Je zou immers met de kleuren kunnen knoeien. Ik direct een mailtje gestuurd naar onze burgemeester met weer de dakpanfoto. We hebben het geluk dat hij op afstand zo behulpzaam is, want na een gesprek met de directeur wist hij ons te vertellen dat een officieel briefje naar de Mairie met daarin de omschrijving van de dakpan 'Tuile Terroise St Germer, couleur flammé rustique' voldoende zou zijn. Hij zegt te weten dat we de boel niet bedotten en dat we aan het werk kunnen beginnen. ...en de toezeggingen beloven 6 april a.s.

énergie éolienne

2009-03-14T22:31:00.017+01:00

Chinees spreekwoord -
als de wind aanwakkert bouwt de een muren, de ander molens....

de heuvel van Champot

Tijdens onze week vakantie hoorden we van buren verderop terloops dat binnenkort windmolens op de heuvelrug waar we in de verte op uitkijken geplaatst zouden worden. Het was gepubliceerd op het gemeentelijke aanplakbordje in november vorig jaar. Nu kijken we altijd wel even op deze papiertjes, maar eerlijk gezegd ontgaat ons wel eens het een en ander als er zoveel ambtelijke taal wordt gebruikt. Mijn eerste reactie was ongeloof. En toen ik bij de burgemeester er naar informeerde werd er laconiek gereageerd, want het lag immers in een ander departement, nl. de Haut-Saone.

Een zoektocht volgde. Met windmolens worden dus niet de Don Quichotte 'moulin a vent' bedoeld. De grote broer van het lieflijke molentje is de windturbine, in 't frans énergie éolienne, vernoemd naar de Griekse windgod. Deze website Windpower laat zien waar door heel Frankrijk de stalen reuzen een plek gaan krijgen en wat de status is van de procedure. In een plaatselijke krant wijzen twee bestuurders (waarvan degene rechts dezelfde achternaam heeft als onze vorige burgemeester en verdacht veel op hem lijkt) trots naar waar de 4 molens in de omgeving van Fouvent zouden kunnen komen na goedkeuring. Elders bij Bourgignon les Morey en bij Roche Morey komen er nog 6. In totaal dus 10!

Windenergie is op zich een duurzame energie, maar er zijn vele voors en tegens te vinden. Op 'wonen en leven in Frankrijk' heb ik op het forum naar ervaringen gevraagd, want ongetwijfeld zijn er meer die hier mee te maken krijgen. Is het lelijk, hinderlijk of verrommeling of is het een bouwkundig element als kerktorens en electrapalen en heb je je als buitenlander je gewoon koest te houden? In eerste instantie reageerde ik heel primair, want mijn uitzicht van mijn plekje mag door niemand verstoord worden en is door mij betaald.... Het ideaalbeeld van rust en ruimte wil ik zo lang mogelijk vasthouden, dat zelfs het geluid van een enkele verlaten auto al storend kan zijn. Ik besef me natuurlijk dat dit geen realistische kijk is. Hier in Nederland kijk ik uit op onze eigen kassen en 300 meter verder staan die van de buren. Dagelijks gaan er vliegtuigen boven ons hoofd af en aan. Dus wat zeur ik eigenlijk.

ons uitzicht - rust en ruimte.........

Ik buig mijn hoofd nu, stel mijn principes bij en wacht af op wat misschien komen gaat. We zijn tenslotte te gast in Frankrijk en de barricaden zijn er niet voor ons....
*

eenvoud versus luxe

2009-03-06T13:54:00.007+01:00

Een oude boerderij uit 1716 roept bij menigeen diverse associaties op. Van vervallen met spinrag bekleedde muren tot primitief wonen met onbeholpen ongemakken. Gelukkig verkeren wij met dit huis in betere omstandigheden, al is de verwarming gereduceerd tot twee houtkachels. Menigeen haakt hierbij al af, want hoe kun je overleven in een huis zonder een centrale verwarming. Goed, wij wonen hier niet permanent, dus voor ons is dit juist de charme op de vakantie. Al bij het verlaten van de snelweg en het passeren van de kleine dorpjes komt de geur van houtgestookte vuurtjes je tegemoet. Bij het betreden van de steenkoude kamers zie je je eigen adem en moeten de kachels er even flink tegenaan om alle kou van de winter uit het huis te jagen. Door de dikke muren en een gunstige ligging is de boerderij niet vochtig. Ik kan met een gerust hart het beddengoed laten liggen, zonder dat het muf gaat ruiken of gaat schimmelen. Er onstaan 'rituelen' die thuis niet denkbaar zijn. Een steevaste vraag van onze jongste dochter T. iedere ochtend is 'papa, heb je de kachel al opgestookt' om vervolgens lekker voor de kachel te gaan staan om haar achterkant op te warmen. Ook koken doen we af en toe op de kachel, want met een 2-pits elektraplaatje maak je niet veel klaar. Tijdens het stoken zetten we regelmatig een grote pan met water op het vuur om de luchtvochtigheid op peil te houden. En dit warme water wordt weer gebruikt voor het bad of voor de afwas met de hand. Echter door het plaatsen van een afwasmachine behoort dit tot nieuw ingeblazen ritueel al weer tot het verleden. Zo goed als nieuw zomaar gekregen en een gegeven paard kijk je niet in de bek. Een beetje luxe dus, zodat we in alle eenvoud buiten in het zonnetje op een klapstoeltje van een wijntje met een stuk kaas kunnen genieten. Als ik dan thuis komt en mijn tas uitpak komt alweer de geur van het houtgestookte vuurtje me tegemoet.......

werk aan de franse hans-en grietje woning

2009-03-04T18:55:00.012+01:00

1. La structure d’une toiture à deux pentes. A gauche: conception traditionnelle. A droite: conception avec panneaux de toiture autoportants. 1. Arbalétrier • 2. Panne • 3. Panne faîtière • 4. Sablière • 5. Chevrons • 6. Sous-toiture • 7. Contrelattes • 8. Panneaux sandwiches autoportants • 9. Liteaux

Ik schreef al eerder over het kleine huisje dat aan de voorkant van de boerderij staat. De nokbalk is in slechte staat. Hier ligt nu onze prioriteit om als eerste wat aan te doen, om erger te voorkomen. We hebben diverse opties de revue laten passeren en uiteindelijk hebben we gekozen voor een soort van reparatie-nieuwbouw oplossing. De immense eiken houten nokbalk (panne faitiere) blijft liggen op zijn plek en wordt op de plaats van de rotting in de lengte aan beiden kanten gespalkt met dikke planken van ong. 3cmx25cm breed. De dikte maakt in principe niet uit, wel de breedte, want kracht is altijd naar beneden gericht. Alternatief zou kunnen zijn ijzeren platen van ong 1cmx25cm. De zgn. liplas-reparatie waar ik nog nooit van had gehoord totdat ik dit op het internet tegenkwam is teveel werk en kostbaar. Alle hardstenen platte dakpannen (tuiles) en houten dwarslatjes (liteaux) worden eraf gehaald en bewaard voor hergebruik in een ander project. Op de bestaande balkencontructie (chevrons) wordt een nieuw dakbeschot gemaakt en isolatie gelegd. Tenslotte komt er een rode dakpan op die vergelijkbaar is met de boerderij. De rand wordt zoals overal in het dorp afgewerkt met een zinken rand. Voor zover de plannen.

Vervolgens het invullen van de benodigde formulieren, want voor ieder kleurtje een formileurtje..! Aan de tafel gezeten bij de burgemeester kregen we een dik pakket onder ogen. Gelukkig werd er al een hoop door hem 'ingevuld' - wat niet van toepassing werd nl. doorgestreept. Aan mij de eer om het overige gedeelte in te vullen. Alle handige boeken over Frankrijk ten spijt, maar dit invullen is nou net niet uitgelegd. Dus met woordenboeken voor bijna ieder technisch woord heb ik de overige 4 vragen ingevuld. Ik was een ochtendje zoet, maar dan had ik ook wat, nl een zelfingevuld déclaration préalable* ook te downloaden dus. En nu een maandje wachten voor we echt aan de slag kunnen...

* het déclaration préalable is een zgn. meldingsformulier, voor het grote verbouwen is een demande de permis de construire nodig

een gat in de markt...?

2009-03-01T23:04:00.004+01:00

Heerlijk struinen op de weekmarkt van Jussey in een voorzichtig voorjaarszonnetje. In deze tijd van het jaar is het allemaal nog bescheiden, geen boertjes uit de omgeving die hun wijntjes laten proeven of hun eigengemaakte confitures en worsten aanbieden. Dat wordt bewaard voor de toeristen die van de zomer zich laten verleiden om de lekkernij voor thuis aan te schaffen. Het zijn nu vooral praktische zaken die denk ik vooral de fransman en fransvrouw moeten aansporen om in de buidel te tasten. Een kleine selectie van enkele typische marktwaren. De enige echte franse jagerspetjes en jagershoeden, kurken in pakketjes van 45 stuks, vrolijke kachelpijpborstels, onvervalste huisschortjes en huishansoppakken van velours 'grenouilletes' in frisse streepkleuren voor klein én groot.... zou dit ooit nog een plek gaan veroveren op de Albert Cuyp?

big-bisou-begroetingskus

2009-01-20T23:28:00.007+01:00

Vorig jaar werd op 15 mei het jaar van zoen gevierd bij de Fransen, zoen wie je wilt was toen de leus. Bij de Fransen is nl. niet de vraag wel of geen zoen, maar eerder de vraag hoeveel zoenen? Bij een eerste kennismaking kun je volstaan met een licht handjesschudden en neen dus niet zo'n Hollandse Fijnknijper Handdruk. Bij de keren daarop wordt toch wel min of meer verwacht dat je de kustraditie van de streek vol in het vaandel draagt. Zo heb ik me een aantal keren bij de buurman afgevraagd, gaat ie nu wel of niet zoenen. En als ik dacht dat ik klaar was, kwam hij nog een keer langs. Want het schijnt in deze streek de gewoonte te zijn om elkaar het maximaal aantal zoenen te geven die er uit te delen zijn, namelijk vier! Ook mannen onder elkaar getuige de begroeting die we zagen in de kroeg. Gelukkig zoent hij mij op de wang alleen als we komen en weer gaan, want als ik alle dagen dat hij aankomt waaien ook nog moet gaan zoenen......

Sindskort is er een echte kuskaart voor Frankrijk ontwikkeld, zo las ik op de weblog van het frankrijk.blog. Dit vond ik nu zo leuk dat ik het hier nog een keer wilde neerzetten. Om niet in herhaling te vervallen verwijs ik dus naar het stukje dat erover geschreven is. Handig om te weten voor al die vakantiegangers en andere francofielen.

rivier La Perte de La Rigotte, Haute Marne

2009-01-19T19:34:00.007+01:00

Niet ver bij ons vandaan op een kleine 2 kilometer lopen heeft N. eindelijk het riviertje van de Rigotte ontdekt. Van de zomer was het een drooggelegd bedje, maar nu in deze winter kan het volop stromen. Op Geoportail, een soort van google-earth op zijn frans kun je behalve de helicoptervlucht-view ook historische kaarten en detailkaarten blootleggen. Voor de echte wandelaar een must!

Behalve het riviertje bevinden zich hier ook grotten. Gezien het wild dat zich in deze omgeving bevindt, waagde N. zich niet aan een onderzoek binnenin al doet de foto anders vermoeden. In dit gebied hebben namelijk ooit mammoeten huisgehouden. Het bewijs hiervoor is een reuzemammoettand die veilig is opgeborgen in een museum waarvan mij helaas nu de naam is ontschoten.

Rouge Gazon

2009-01-08T19:47:00.008+01:00

Rouge Gazon? Huh, hoezo rood als een gazon groen is en sneeuw wit. Alhoewel de naam dus anders doet vermoeden, gaat het hier om een klein skigebied bij Saint-Maurice sur Moselle, gelegen aan de voet van de Ballons d’Alsace in het Vogezengebergte. Er bevinden zich meer skioorden in dit gebied zoals Gérardmer, La Bresse en Bussang.

Ski-analfabeten als we zijn - ja ze bestaan nog... - hebben we besloten onze kinderen een andere start mee te geven. Vanwege dit feit werden de auto van winterbanden voorzien en had H. sneeuwkettingen aangeschaft. Bij de kringloopwinkel een ronde schaal gevonden, dat volgens N. de perfecte slee zou zijn voor steile hellingen. Maar ik had er meer nodig, dus stad en land afgebeld en me suf gegoogled op internet. Nergens te vinden. Uiteindelijk zagen we ze de eerste dag gewoon bij de kassa liggen in de plaatselijke supermarkt Colruit.... Van mijn zus had ik een zak vol met skipakken, snowboots, skipully's en skisokken geleend. Wonderwel pasten we allemaal in een pak, alleen mannetje/vrouwtje verhouding lag bij ons iets anders (hmm dank je wel Theo, we hebben dezelfde maat...). Nu zou ik het toch maar voor de show aandoen, maar je weet maar nooit. Gaan we dan echte skieen? werd er voortdurend aan me gevraagd, niet wetende dat skieen een techniek is waar je toch wel enige lessen voor nodig hebt.

De hele 120km. lange weg was het mooi weer langs groene velden. We geloofden niet echt in de sneeuw totdat we uit Thiolot reden en de laatste helling namen. Ondanks de laatste wegsmeltende bultjes sneeuw gingen we toch geloven dat er hoger in de bergen ergens sneeuw moest liggen. Waar ging anders die franse auto met skilatten op het dak naar toe? De VVV-dame uit Saint-Maurice sur Moselle kon de laatste twijfel bij ons wegnemen. Er werd al volop geskied, er waren goede wandelpaden en na vele dagen sneeuw was ook de weg goed begaanbaar en geen verplichting meer van sneeuwkettingen.

En zo maakten de kinderen hun eerste sneeuwduik onder een strakblauwe lucht, stralende zon terwijl ik toe keek vanuit het restaurant met een grote mok koffie en een dik boek.

********

Entree

2009-01-05T20:02:00.011+01:00

Voor zover ik heb kunnen ontdekken zijn er geen deurbellen bij deur hier in het dorp. In de stad zal dat wellicht anders zijn. Je klopt met de hand of met een klopper, wacht op geluid of een antwoord zoiets als 'entree' en je stapt de keuken binnen. Een achterdeur is er nauwelijks en meestal bevindt zich aan de voorkant de woonkeuken. Niks geen halletje of kapstok, je valt letterlijk met de deur in huis.

En wat ook typisch Frans is, alle deuren gaan naar binnen open. Openslaande tuindeuren kan, maar dan wel naar binnen. Dit zal te maken hebben met de leuke, gezellige luiken, die wel naar buiten opengaan, maar die alleen van binnenuit gesloten kunnen worden. En deze luiken worden door de woonverzekering min of meer verplicht gesteld. Geen preventie is nl. geen uitkering.

Nu heb ik al vanaf het moment dat ik van mijn ouders de grote stad Amsterdam in mocht een zwak voor oude deuren gehad. Ik zal er dan ook alles aan doen om onze deur te behouden. Het liefst zoals ie nu is, doorleefd en verweerd. Natuurlijk zou de deur voor het behoud opnieuw geverfd moeten worden en waar nodig met een plankje gerepareerd. Volgens het aankooprapport is dit de enige loodhoudende plek van het huis (inclusief de luikjes aan de voorkant). Dat betekent dus mondkapje op en schuren maar. Ik heb ergens in een blog gelezen dat ook oud behang ook loodhoudende verf kan bevatten en dat degene die dit laag voor laag heeft afgekrapt er blijvend ziek van is geworden. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Guido heeft zijn deur sinds kort vervangen. Hij had nog echt een ouwetje - eentje met planken in de breedte, zoals de deur bij ons in het bijhuis. Als ie slim is maakt ie daar een mooie tafel van, maar als het in de weg staat mag de deur wel bij ons een plekje bij de andere reeds opgeslagen deuren krijgen. (dus Guido als je dit leest..)

Je ziet hier een aantal deuren die tijdens de afgelopen weken zijn gefotografeerd in Langres, Gray en in het dorp. Ooit, ooit, als ik alles uit het analoge fotoarchief kan opduiken zal ik een serie maken van de mooiste deurenfoto's op huisnummer uit de landen die ik heb bezocht.

noot toegevoegd op 08-01-09:
Op deze blogpost kun je goede informatie vinden wat er achter het woord deuren schuilgaat...

van een leien dakje

2009-01-03T13:58:00.007+01:00

Het dak van ons bijhuis bestaat uit een dik pakket min of meer platte stenen, bedekt met een hmm leuk laagje mos. Ze zijn dikker dan de gebruikelijke Nederlandse kerkleien en ook anders van kleur. De franse leien 'ardoises' zijn in verschillende vormen, maten en diktes te verkrijgen. Ik heb dus lange tijd getwijfeld of het dak nu uit leien bestaat of uit grote platte stukken steen, de zgn. 'lauze'. Ze lijken qua uiterlijk een beetje op een flagstone. Op een website in oude franse materialen las ik via een advertentie dat ze ong €15,00 per m² waard zijn.

In 'Frans Huis Opknappen' van Hein Verdam wordt verteld dat er nog enkele specialisten zijn die dit oude vak beheersen. Deze manier van dakdekken is echter zeer tijdrovend en vergt vanwege het gewicht een enorm stevige dakconstructie. Nu ligt er inderdaad een zeer grote stevige balk bovenin, maar die vertoont een lelijke rotte plek en heeft dus zijn langste tijd gehad. Het is dus hoogtijd om eea te gaan vervangen, alleen al omdat door de inkomende regen het leem uit de muren zou weg kunnen spoelen. En ik moet er niet aan denken dat de balk uiteindelijk volledig breekt en dat het hele gewicht naar beneden komt en het huis instort.

De vraag is of we dit zelf willen en kunnen doen. Ondanks allerlei leuke werkbeschrijvingen die er te vinden zijn met alle do's en don't blijft het een specialistische en zware klus. Bovendien denk ik dat er bij dit soort renovaties ook Frankrijk subsidies kent. In ieder geval wordt er een ander BTW% gehanteerd. We hebben inmiddels al wel een offerte gevraagd voor een nieuw dak met nieuwe dakpannen bij Leo Daane, een aannemer in de buurt en met hem overlegd wat de mogelijkheden zijn. Overigens er liggen al nieuwe dakpannen 'Tuiles St. Germer-terroise' van de dakpannenfirma Imerys , die we bij de koop hebben overgenomen.

Kortom we kunnen bijna spijkers met koppen slaan. Echter blijft de twijfel bij mij of we de oude stijl in pannen moeten handhaven of dat de dakpannen een tweede leven krijgen als muurtje of terras....

Kerst 2008 in Langres

2009-01-02T00:29:00.010+01:00

In Langres werden we getrakteerd op het volgende zang- en schouwspel. Ik heb gefilmd zittend vanaf mijn kleine scoot, arm hoog in de lucht. Het geluid is af en toe overstemd door het langsrijdende en soms toeterend verkeer, want een autoloze winkelstraat kennen ze nauwelijks hier. Het was de moeite waard om even stil staan en te kijken. De kerstman kenden we wel van de Disneyfilms, maar deze bijzondere hulpjes, de boselfjes, hadden we nog niet eerder gezien. Ook hier weer genieten, nu van de acapellazang en groene wiebelende mutsjes.

kerst 2008 Frankrijk (2)

2009-01-01T23:42:00.013+01:00

Ook buiten moet het kerst zijn. De meegenomen hollandse takkenkrans kreeg er franse takkenbroeders bij. Stevige, bemoste takken en klimopranken volop met zware bessenbollen geplukt langs de weg, vonden een plekje tussen het droge hout. Ondanks de 1 meter doorsnede was het een bescheiden formaat op de grote stoere staldeuren. Bij het ophangen van de krans buiten waarschuwde onze buurman dat we deze vooral stevig moesten verankeren aan de deur. Het was namelijk al eens eerder voorgekomen dat bij een harde wind dat hele staldeur uit zijn ijzers werd gerukt. Bien sur! En na wat oefenen met de lichtjes vonden we eindelijk de non-knipperlichtstand, want we wilden het bescheiden houden.

In ons dorpje was er weinig versiering, slechts een enkele klimmende kerstman, hier en daar wat versierde takken aan de grenspalen en bij Mieke de mistletoe. Wel was er een lief klein kerststalletje bij de Mairie geplaatst met zoveel rode lampjes erboven dat ik even een andere associatie kreeg. Mijn kleine digitale camera had helaas moeite met de grote kogellampen boven de kribbe, zodat de foto niet zo best is. Gelukkig kan het kan hier nog buiten staan zonder dat het vernield wordt. In een dorpje niet ver van ons vandaan, dat zomers een rustig en slaperig plaatsje is, leek het wel of de hele kermisattractie van stal was gehaald. Hoe bonter hoe mooier en meer dan de buren moeten ze hier gedacht hebben. Overal de kleuren rood, geel, blauw en groen zoals die nog bij mijn moeder thuis hangen. En alles flikkert en knippert langs het huis, op het hek, in de boom. Hele voortuinen veranderen in een soort mini-kerstmadurodam. En zelfs een koeiestal was duidelijk zichtbaar vanuit de verte, Maria kon zo haar plekje opzoeken. Tja, zo opzichtig lelijk eigenlijk dat je het mooi gaat vinden. Ik wilde vooral in de namiddag boodschappen doen, zodat we bij schemer langs dit spektakel konden rijden. En weer genoot ik, stilletjes dit keer....
*

Kerst 2008 in Frankrijk (1)

2009-01-01T22:53:00.015+01:00

Op de dag voordat de winter zijn entree maakte reden we vroeg in de ochtend weg. Ik wilde graag deze eerste kerst in Frankrijk niet missen. Direct toen we van de tolweg afreden zag ik de eerste mistletoe al, een laag hangende dit keer. Echter Hermann had het vaartje er goed in en reed lekker door. Er hing immers genoeg. Hij wist toen nog niet dat een laaghangende mistletoe een zeldzaamheid is... Voor mijn gevoel duren de autoritten steeds minder lang, want even na het middaguur deden we al de deur open van ons huis aan de FontaineFleurie.

Het Wham-gevoel borrelde op toen we de kerstboom uit de auto haalden. Geen kerst zonder boom en dus zorgde Bert, de bloemenman, voor een prachtexemplaar. De kachel werd snel roodgloeiend gestookt en de boom kreeg een mooi plekje bij de bank. Na een bord hete erwtensoep werd de doos met veel rode ballen uitgepakt en met zijn allen versierden we de boom. Tessa bedacht dat het stalletje toch wel erg leeg was en zorgde voor een kleine overbevolking met haar playmobilpoppetjes. Thuis is er zoveel afleiding van andere zaken, dat zoiets eenvoudigs als dit ineens weer leuk is. Later in de week zijn er nog kaarsen gemaakt. Ik weet niet of het nu komt omdat ik sentimenteel word of omdat ik gewoon toe ga geven dat ik een romantische inslag heb, maar ik geniet stilletjes als ze zo zoet bezig zijn.

mistletoe

2008-11-21T20:37:00.005+01:00

In Frankrijk zie je ze overal - de mistletoe. Ook in de streek waar wij genesteld zijn. Een mistletoe is een plantaardige parasiet die zich voedt met de sappen van zijn gastheerboom. Recent heb ik gelezen op de blog van Teresa http://herewitht.blogspot.com/2008/11/mistletoe.html dat ze in Australië worden gebruikt voor het verven. Deze mistletoe ziet er anders uit en groeit in de eucalyptusbomen. In Nederland worden ze vanaf eind november in de bloemenhandel te koop aangeboden en worden ze als exclusiviteit in kerststukken gebruikt. Maar om nu even met een karretje vol naar huis terug te keren en denken dat je er op de Beethovenstraat je slag ermee te slaan is niet zo eenvoudig. Ze hangen bovenin toch wel hoge bomen, dus een ladder heb je toch wel nodig. Wie niet waagt die niet wint, misschien maakt een kus onder de mistletoe met je liefje het de moeite waard want volgens oud geloof geeft dit geluk.....

als de blaadjes vallen

2008-11-18T22:57:00.005+01:00

Alhoewel het tijdens de herfstvakantie overal de geur van gevallen blad in de lucht hing, kreeg ik die bronzige kleuren niet echt mooi op een foto vastgelegd. Ofwel we reden door de mist, ofwel de laaghangende zon scheen in de lens ofwel ik was net te laat om de laatste zonnestralen die over de kruinen schijnen, te vangen op mijn digicameraatje.

Op de laatste dag van de vakantie heb ik daarom de kinderen gevraagd wat blad te rapen in het dorp. Ik zal niet zeggen dat de bewoners met zakken klaar stonden om ook hun stoepje te doen, maar verheugd waren ze wel. ´IJverige´ Hollanders....

We hebben er een paar mooie festoenen van geregen en die bij de open haard gehangen.

Dyon

2008-11-03T21:33:00.007+01:00

In een dichte mist vertrokken we op vrijdagochtend naar Dyon. Het is zo'n 75 km rijden, maar door deze mist duurde het wat langer. Onderweg werden we opgeschrikt door een groot beest midden op de weg, aangereden. Vermoedelijk een das. In het jachtseizoen worden ze opgejaagd en rennen ze nietsvermoedend over....

In Dyon zelf was de mist eindelijk opgetrokken. De terrasjes in de zon waren goed bezet. Op vrijdagochtend is het gezellig druk in centrum - er is een warenmarkt en rommelmarkt. Vrij snel vonden we vlakbij een parkeerplekje in de parkeergarage voor slechts € 1,00 per uur. Volgens de kinderen had ik veel bekijks met mijn kleine scootmobiel. Het gekke is dat ik dat niet eens meer in de gaten heb. Ik heb alleen oog voor al dat moois om me heen en dit keer op zijn Hollands 'kijken, kijken, niet kopen.......' Even twijfelde ik bij het zien van deze stookketel - zou het iets zijn voor het verven van wol? Maar die gaten dan? Waar laat je zo'n groot ding? Is hij wel oud? We zijn maar gewoon weer doorgelopen en wat rest is deze foto.

'Cristo' pakt weer in

2008-10-29T23:18:00.006+01:00

Een textiel oog ontgaat niets!

Net op het moment dat we het VVV-kantoor van Fayl-Billot verlieten, troffen we een aantal dames druk bezig met het ontvouwen van grote rollen stof. De brandweermannen (ja, ook mijn held die de scoot heeft geblust!) waren opgetrommeld op alles op te hijsen. De burgemeester zou het officieel toespreken, maar die hebben we niet in actie zien komen.

In een poging om duidelijk te krijgen waarom dit is gemaakt werd in het rap Frans een en ander uitgelegd. Voor zover ik het heb begrepen zal het waarschijnlijk de plaatselijke quiltclub zijn geweest die deze vrolijke babydekentjes voor het goede doel hebben gemaakt. Een hele dag werk voor één exemplaar, vraagprijs slechts 25€00. Ze hebben wat mij betreft voor deze keer Cristo overtroffen.....

allo, allo 'halloween '

2008-10-28T20:01:00.005+01:00

Alhoewel Halloween een uit Amerika naar Europa overgewaaid populair volksfeest is heeft het de laatste drie jaar behoorlijk vaste voet aan de grond gekregen in Frankrijk, meer dan in Nederland. Kinderen trekken, verkleed als spook, vampier, heks of skelet, de huizen langs om snoepgoed op te halen. Volwassenen trekken 's avonds verkleed de stad in om feest te vieren in met pompoenen en spookachtige attributen versierde cafés en discotheken. Het Fort van Cognelot met zijn donkere barakken bij Langres is zo'n uitgelezen plek om spooknachten te houden. Overal werden er foldertjes uitgedeeld. Bij de aanplakborden van het gemeentehuis wordt melding gemaakt van feesten in de buurt. Ook winkeletalages en de straten en pleinen van Franse steden worden steeds vaker met dergelijke attributen versierd.

Wij reden door dit langgerekte dorpje Beire Le Châte, gelegen in de buurt van Dyon en werden verrast met allerlei heksenfiguren. De ene pompoenneus nog langer en krommer dan de ander. . Allemaal prachtige stillevens, vrolijk uitgedost in oma's kledij en sjaals uit de 60-ties. Echter toen we een stoepenvegend dametje zagen, riep Hermann 'He, deze doet het nog'. Zelf vind ik de vlaggen aan de lantaarnpalen erg origineel. Iedere familie heeft zo zijn unieke halloweenwapen. In ons eigen dorpje had Pierre zich uitgeleefd op prachtige uitgeholde pompoenen, waar iedere avond lichtjes in brandden.

In 2001 is er een blokje postzegels voor ontworpen in Frankrijk. Hier en daar krijgt het feest een eigen Franse naam, want Engelse woorden gebruiken blijven voor veel Fransen toch zoiets als vloeken in de kerk. Helaas schieten deze namen me niet meer te binnen......

nieuws uit het dorp

2008-10-27T22:17:00.006+01:00

Het is toch wel weer spannend om aan te komen. Staat alles er nog zoals je het hebt achtergelaten, hoe is het met de mensen in het dorp, hoe anders ziet de omgeving eruit in de herfst...

Bij de bezorgbakker konden we nog net de laatste twee broden krijgen, want op onze komst was nog niet gerekend. Op de zondagochtendmarkt werden we herkennend begroet door de man die de heerlijke Franse gegrilde kippen verkoopt (nee, geen jus erbij..). Bij Willem en Christine vielen we overwachts binnen met een bos rozen. Hier hoorden we dat Guido met zijn gezin wil gaan verhuizen naar Valleroy om zijn klusbedrijf echt gestalte te gaan geven en om zijn 'italiaanse droom' in Valleroy waar te maken in het huis dat beneden in Valleroy ligt. En de kinderen ontdekten een nieuw jong ezeltje...

s'Middags fietste Hermann door het dorp om te kijken wie er was. Hij werd al snel staande gehouden door Claudine. Haar man Abel lag al een maand in het ziekenhuis. Bij het perenplukken was hij uit de boom gevallen en daarbij behoorlijk gewond geraakt. Ik moest even terugdenken aan de zomer dat ik hem Tarzan noemde - hij zal toch niet echt... Neen grapjes zijn nu niet op zijn plaats, ik weet het. De afgelopen maanden is het nog meer kommer en kwel geweest; twee alleenstaande oudere dames zijn overleden, eentje was de oudste en al ver in de 90 en de ander was in de 70. Ik heb ze niet mogen kennen. Werner heeft ook geen geluk gehad; hij is met een beroerte in het ziekenhuis opgenomen geweest. Hij is al zo'n 6 weken weg uit het dorp. En o ja, de buurman heeft een spierblessure en hem is voor twee maanden zijn rijbewijs onthouden wegens een borreltje teveel. Al zijn eigen waarschuwingen over de 'kappeau' ten spijt...

steentje voor steentje....

2008-10-27T21:27:00.009+01:00

Na een zondagje relaxen werden op maandag de mouwen opgestroopt en de sloophamer ter hand genomen. Op de bovenverdieping waren ooit kamers, met een gat als tussenverbinding net aan de verkeerde kant van de schoorsteen. Vroeger kwam hier de trap vanuit de woonkeuken op uit, maar deze is verplaatst naar de stal. Om een logischer routing te krijgen wilden we de opening verplaatsen; het muurtje van de ene kant afbreken en tegelijkertijd weer opbouwen aan de andere kant. Klinkt heel simpel eigenlijk. Maar dat was het dus niet.

Buurman Olivier kwam natuurlijk ook even kijken en gaf hier en daar advies; kant en klaar cement is veel te duur (ja, is waar maar deze zakken zijn voordelig uit Nederland meegenomen), je gebruikt heel veel cement (ook waar, we moesten nog eens 5 zakken bijkopen omdat een cementmolen niet a-la-minute voor handen is en de laatste net voor ons neus was weggekocht), gebruik gipsplaten om de muur af te werken (nee, geen gipsplaats - we houden van rustique..), neem kalkverf om te schilderen (ja-ja, mooi en tevens vochtdoorlatend)

Teamwork is er geleverd door Nick en Louca - twee dagen hard werken - en alles is gerecycled. Al deze foto's zijn gemaakt door Tessa. Hermann heeft volgens zijn eigen zeggen op de Franse wijze en slag gewerkt. Aan twee kanten zijn de grote stenen gestapeld en met een dot cement vastgezet en in het midden is al het puin en gruis gestort.

Eindelijk dus 'echt' aan de slag! Of was het slechts een vingeroefening voor het grote werk straks......

jachtseizoen

2008-10-13T12:16:00.022+02:00

Al weken kijken we uit naar de herfstvakantie, die maar niet lijkt te komen. Door een fout in de planning zitten er maar liefst 10 schoolweken tussen de zomer- en de herfstvakantie. Wat een heerlijk idee om straks door de bossen te struinen, mooie takken te zoeken en de bergen gevallen bladeren omver te schoppen....

Maar dit idee wordt wreed verstoord, omdat inmiddels het jachtseizoen is begonnen in de Haute-Marne. Al zoekend op internet ben ik een heel jachtschema tegengekomen, iedere regio heeft zo zijn eigen kalender en ieder dier zo zijn eigen dag waarop ie niet meer veilig is. Al deze lieve dieren, die Mr. Le Maire William heeft 'geschoten' met zijn camera, worden straks op een ander manier geschoten...

En alleen op woensdag schijnen wij veilig door de bossen te kunnen lopen. Er wordt dan ook aangeraden om felgekleurde kleding te dragen, want om als loslopend wild te figureren lijkt mij geen optie.

www.chasse-haute-marne.org/pdf/dateouvertureetfermeture2008-2009.pdf

http://www.tourisme-hautemarne.com/index.php?p=1787&PHPSESSID=7bc94939342d6f1723716dd90b761314

straks zitten we er weer warmpjes bij...

2008-09-25T00:08:00.007+02:00

Eén berichtje naar Mr. Le Maire - William - en hij zorgt ervoor dat we straks ook de beschikking hebben over enkele kuubs hout uit het bos. En dat betekent tegelijkertijd ook werk aan de winkel... , zagen, sjouwen en stapelen. En daarna weer zagen en kloven, want voor het vervoer moeten de stukken hout in het bos eerst van de stam op één meter worden gezaagd en dan pas thuis kunen er kachelklare stukken worden gemaakt.

Dit schilderij in acrylverf is gemaakt door Diny Kroon-Vis uit Wilnis- zij schildert al jaren voor haar plezier en was erg gecharmeerd van de foto die ik maakte van de schouw. Gisteren bezorgde ons dit kunstwerkje. Zo kunnen we ook hier genieten van ons franse huis.

bouwval gezocht

2008-08-10T13:13:00.008+02:00

Als er een is die met recht een bouwval met respect voor materiaal en detail weer tot leven wil wekken dan is dat Werner. Hij woont en leeft en Freiburg, maar iedere twee weken komt hij klussen aan zijn huis. Je moet echt over een groot voorstellingsvermogen beschikken om zo aan de gang te gaan met iets wat bijna lijkt op een ruine. Geen water, geen licht, geen sanitair en altijd in het stoffige donker bezig zijn. Ik heb daar echt bewondering voor.

Overtuigd van zijn toekomstig paleisje vertelt hij gepassioneerd over de wijnkelder, die te bereiken is via een instortend dak en langs een halve bakoven. In deze wijnkelder liggen nog honderden flessen met ingemaakte vruchten. Sterke verhalen heeft hij ook. Zo fluisterde hij in ons oor dat in de bakoven van een huis 30 km verderop slechts nog de botjes van drie duitse militairen uit de 2e WO zijn gevonden... Hij droomt ook van een vondst. Omdat het een huis is gebouwd rond 1760 hopen ze tijdens het wegschrapen van aangekoekte grond en opruimen van puinresten op het kistje met goudstukken uit de tijd van Napoleon!

verkiezingenstrijd maart 2008

2008-08-09T09:53:00.019+02:00

De scheidende burgemeester - Guy Gauthier - geeft na 24 jaar zijn scepter door aan zijn neef William Joffrain.

Tijdens het surfen kwam ik na vele pagina's deze opsomming tegen. Alhoewel weer even geleden vind ik het interessant genoeg om het te laten zien, want

a. Ik leer de namen van een aantal bewoners van het dorp en zo te lezen is er veel familie van elkaar. Pierre zijn achternaam lijkt niet alleen op die van een clown uit het Russische staatcircus, hij heeft er ook veel van weg als ie bezig is op zijn ranch. Altijd in voor een lolletje...

b. Van de 23 inwoners zijn er maar liefst 8 die zich kandidaat hebben gesteld. Zo te zien was het een nek aan nek-race, maar heeft de jeugd nu de toekomst...

c. De opkomst laat een grote betrokkenheid zien, welke voelbaar is als je er bent. Op de eerste dag dat ik er alleen was kreeg ik van Sylviane een soort van pompoen-courgette waar ik twee weken van kon snijden.

M. William JOFFRAIN (17 voix)
Mme Danielle BALLAND (14 voix)

Mme Colette GAUTHIER (14 voix)

Mme Claudine GAUTHIER (14 voix)

Mme Sylviane CUROT (14 voix)
M. François BALLAND (13 voix)
M. Pierre KWIATKOWSKI (12 voix)
M. Jean-Marc ROUSSELOT (12 voix)

Inscrits 23 Abstentions 4 (17%) Votants 19 (82%) Blancs et nuls 0 (0%) Exprimés 19 (82%)
Sources : Ministère de l'intérieur

Enkele van de kandidaten stellen zich hier voor (foto's gemaakt door William tijdens het feest van 14 Juillet)

Je kunt zoeken op google via elections municipales + woonplaats. Maar deze informatie is ook rechtstreek op oa www.lemonde.fr/elections-municipales/2008 te vinden en dan zoeken op regio.